wolna strefa - serwis tańca [strona główna]free zone - dance service [home page]


© serwis tańca

działy serwisu tańca:

najnowsze wiadomości w serwisie

recenzje serwisu tańca

wywiady serwisu tańca

teksty serwisu tańca

galeria fotografii tanecznej

forum dyskusyjne

promocja tańca współczesnego:

katalog tańca - katalog polskich teatrów tańca współczesnego

międzynarodowy dzień tańca - serwis informacyjny

impresariat tańca - organizacja spektakli tańca współczesnego

działalność wolnej strefy:

fabryka tańca - program patronatów prasowych i tanecznych produkcji teatralnych wolnej strefy

republika tańca - projekt prezentacyjny wolnej strefy

anex solo festival - festiwal solistów tańca współczesnego

strefa tańca - miesięcznik o tańcu współczesnym

dodatkowe informacje:

wolna strefa - podstawowe informacje o stowarzyszeniu i jego działalności

serwis tańca - wyniki oglądalności, możliwości promocyjne, reklama, historia, współpracownicy

kontakt z wolną strefą
kontakt z serwisem tańca

wolna strefa - serwis tańca: Witamy w pierwszym w Polsce serwisie tańca i centrum informacji o tańcu współczesnym. Nasza strona działa od 2000 roku i jest największym internetowym kompendium wiedzy o polskich teatrach tańca.

Szukamy współpracowników, recenzentów, dziennikarzy zajmujących się tańcem współczesnym. Recenzje, zapowiedzi, informacje prosimy przysyłać na adres: serwistanca@poczta.onet.pl

Obejmujemy ciekawe imprezy teatralne i związane z tańcem współczesnym patronatem prasowym, oferujemy reklamy w serwisie tańca, organizujemy spektakle teatrów tańca - zainteresowanych prosimy o kontakt pod adresem: wolnastrefa@poczta.onet.pl



wolna strefa - serwis tańca
archiwum wiadomości
październik 2005 [pełna wersja informacji z serwisu tańca]


Polska - Japonia: dialog kultur - spektakle, twórcy, warsztaty

[08.10.2005] Festiwal Tańca Butoh "Polska - Japonia: dialog kultur" odbędzie się w dniach 24 października - 6 listopada na Scenie Teatralnej Klubu Żak w Gdańsku (ul. Grunwaldzka 195/197). W Serwisie Tańca prezentujemy opisy spektakli, sylwetki twórców i szczegóły dotyczące warsztatów. Ceny biletów: 30 zł - normalny, 20 zł - ulgowy, 10 zł - na kartę klubową. Karnety: 60 zł - normalny, 50 zł - ulgowy. Cena warsztatu: 80 zł. Kontakt: 0 605 22 83 91

Warsztaty

"Mandala życia i śmierci" - warsztatowy projekt twórczy
prowadzenie Atsushi Takenouchi, Hiroko Komiya (śpiew, akompaniament)

Podczas projektu twórczego zatytułowanego "Mandala życia i śmierci" uczestnicy prowadzeni przez mistrza butoh - Atsushiego Takenouchiego będą krok po kroku odkrywać tajniki metamorfoz ciała i docierać do informacji ukrytych w pamięci komórkowej. Warsztat twórczy z Takenouchim będzie skupiał się na improwizacjach oscylujących wokół głównego motta projektu: życia i śmierci. Praca warsztatowa będzie zgłębianiem relacji między ciałem a otoczeniem zewnętrznym, poszukiwaniu organiczności ruchu poprzez ucieleśnianie stanów i elementów natury i kolejne stadia ewolucji - w poszukiwaniu tańca "komórkowego dziedzictwa", świadomym przechodzeniem z jednego stanu ciała w drugi. Projekt warsztatowy zwieńczy spektakl-prezentacja z udziałem uczestników. Prezentacja spektaklu odbędzie się 2-ego listopada. Do udziału w projekcie zapraszamy wszystkich tych, którzy pragną zrealizować się twórczo w "dialog kultur" oraz mają za sobą doświadczenie w pracy z ciałem (teatr, pantomima, taniec, etc.). Zgłoszenia do 20 października 2005 r.

Wystawa fotografii

Wystawa fotografii tańca butoh

Karolina Bieszczad - Absolwentka Amerykanistyki UJ i Teatrologii UJ. Pierwszy raz zetknęła się z tańcem butoh w 2000 roku w Australii i od tego czasu nie przestaje śledzić działań tancerzy butoh z wielkim zainteresowaniem i z aparatem w ręku. Zainteresowanie tańcem butoh zaowocowało pracą magisterską poświęconą rozważaniom dotyczącym wpływu kultury na formę butoh. Obecnie Karolina Bieszczad mieszka w Londynie, gdzie w ramach studiów doktoranckich na Brunel University skupia się na oddziaływaniu butoh na inne dziedziny takie jak fotografia, filozofia, psychologia. Podczas Festiwalu Karolina zaprezentuje wystawę swoich prac fotograficznych będących zapisem jej fascynacji tańcem butoh.

Opisy spektakli i sylwetki wykonawców:

"Do"
Shinonome Butoh
reżyseria: Yuko Kawamoto
występują: Yuko Kawamoto, Chisato Katata, Asuka Shimada
muzyka: Skank (Mexi)
czas: 50 minut

"Do" (jap. ekstremum) miał swoją premierę w kwietniu 2005 r. w Teatrze Trum (Tokyo). Składa się ze scen ukazujących światło rodzące się z ciemności. Razem z tancerkami Shinonome widz podróżuje na granicy jasności i ciemności, w przestrzeni liminalnej zamieszkałej przez zjawy, które igrają wokół nas, gdy jesteśmy tuż przed przebudzeniem. I nagle przestrzeń rozdziera pisk ciała wrzuconego z pół-snu w jasność dnia. Wibrują napięte zwoje nerwów rozciągniętych między dwiema kobietami, które przyglądają się sobie w lustrze. Oniryczność i wewnętrzne natężenie sceny powoli ewoluuje w stronę żartu i groteski. Taniec wśród porozrzucanych symbolicznych rekwizytów staje się parodią, by później znów powrócić do atmosferycznego, zanurzonego w falującym świetle ruchu będącego poezją na granicy snu i jawy.

Shinonome Butoh to grupa tańca butoh stworzona w 1999 roku przez trzy tancerki - Yuko Kawamoto, Chisato Katata i Asuka Shimada. W języku staro-japońskim "shinonome" oznacza "niebo o głębokim odcieniu ciemnego pomarańczu przed świtem, gdy ciemność znika w wyłaniającym się świetle dnia". Tancerki Shinonome już jako nastolatki zetknęły się z butoh kształcąc się u mistrza Yukio Waguri - ucznia Tatsumiego Hijikaty. Można powiedzieć, że Shinonome to trzecie pokolenie butoh. Tradycyjna technika i filozofia butoh jest obecna w pracy Shinonome, jednakże tancerki podkreślają, iż starają się stworzyć własny nowy styl butoh, który nie ograniczałby się do konwencjonalnych ram tego tańca. Świeże i nowatorskie podejście Shinonome to nowe oblicze "tańca ciemności". Tancerki starają się, by ich butoh pomogło publiczności odkryć klejnot w ciemności, brzydocie i grotesce.

"MA"
Tadashi Endo
choreografia: Tadashi Endo
występuje: Tadashi Endo
muzyka: Ryuichi Sakamoto
czas: 50 minut

"MA" powstał w 1991 roku i zdobył sobie ogromny rozgłos w Japonii - ojczyźnie tańca Butoh dzięki entuzjastycznemu przyjęciu spektaklu przez Kazuo Ohno. MA w Buddyzmie ZEN oznacza "pustkę" i "przestrzeń pomiędzy bytami". Butoh MA to czynienie widzialnym tego, co niewidzialne. Minimum ruchu pozwala, by ekspresja uczuć i sytuacji osiągnęła maksimum intensywności. Istotniejsze jest utrzymanie równowagi między energią, napięciem i kontrolą niż estetyczną stroną ruchu. Spektakl MA ukazuje obrazy transformacji, unaocznia cykliczny charakter uniwersalnej ponadczasowej historii i zaprasza widza, by odwiedził swoją intymną wewnętrzną krainę - wewnętrzną pustkę MA. Tadashi Endo przyznaje, iż jego życie podobnie jak MA jest istnieniem pomiędzy. Spędził połowę życia w Japonii, a drugie pół w Europie, a jego taniec jest jak wspinaczka na krawędzi między Japonią i Europą. Taniec Endo jest zapisem jego doświadczeń jako dziecko, dorosły, ojciec; to zapis głodu miłości, nadziei, zapis istnienia w przeszłości, jak i tu i teraz.

MA oznacza bycie POMIĘDZY. / MA to moment zakończenia jednego ruchu tuż przed rozpoczęciem następnego. / MA jest jak stanie nad brzegiem rzeki i przyglądanie się jak woda płynie. / Chcesz dotrzeć na drugi brzeg, lecz drugi brzeg oznacza śmierć. / Chcesz dokonać żywota na drugim brzegu, lecz jeszcze nie czas, / jesteś w połowie drogi między tu i tam. / Twoja dusza czeka na ostatni krok - całkowicie spokojna - bez oddechu - zupełnie cicha - ni martwa ni żywa - oto MA." (T. Endo)

Tadashi Endo - choreograf i tancerz, założyciel i kierownik grupy MAMU Dance Theatre, twórca i dyrektor szkoły i centrum tańca Butoh - Butoh-Center MAMU w Göttingen (Niemcy) oraz kierownik artystyczny międzynarodowych festiwali Butoh-Festivals MAMU Tokyo i Göttingen. Tadashi Endo stworzył własny styl tańca, który określa jako "Butoh-MA" - "stąpanie po linie rozciągniętej między Wschodem i Zachodem, między teatrem, tańcem i sztuką performance'u". W repertuarze Endo możemy odnaleźć elementy tradycyjnego japońskiego teatru No i Kabuki, jak i elementy form teatru zachodniego, które Tadashi Endo zgłębiał podczas studiów w szkole Maxa Reinharda w Wiedniu. W swych spektaklach, Endo wyraża napięcia istniejące między Ying i Yang oraz przenikanie się tych dwóch elementów rzeczywistości. Aby zgłębić i uobecnić tajemnice cykliczności życia i śmierci, Tadashi Endo wykorzystuje siłę skondensowanego, precyzyjnego ruchu uformowanego w sugestywne frazy. Ewokuje swym tańcem przestrzeń pustki, która dla widza może być obszarem kojącym lub irytującym, obszarem poza czasem i poza słowem - obszarem MA.
Tadashi Endo występował w wielu krajach Wschodniej i Zachodniej Europy, w USA i Japonii. Od 1982 współpracuje z muzykami jazzowymi tworząc spektakle z ich muzyką na żywo, współpracował m.in. z Toshinori Kondo, Aki Takase, M. Sato, Kozutoki Umezu, Stevem Lacey'em, Conradem Bauerem, Peterem Kowaldem. Współpracował także z wieloma teatrami, m.in.: Junges Theater Göttingen, Deutsches Theater Göttingen, Staatstheater Hannover, Luisenburger Festspiele; T. Endo ma na swoim koncie także dłuższą współpracę z Paulem Claudelem.

"Ki Za Mu"
Atsushi Takenouchi
występuje: Atsushi Takenouchi
muzyka i śpiew: Hiroko Komiya
czas: 60 minut

"Ki Za Mu" (jap. wyryć w ciele jakieś bardzo istotne doświadczenie lub wspomnienie) jest improwizacją. Atsushi Takenouchi w towarzystwie muzyki wykonywanej na żywo przez Hiroyo Komiya tańczy wspomnienie miejsca, powietrza, dźwięków, które napotkał w różnych zakątkach świata i które wyrył w swoim ciele. W tym samym czasie tancerz otwiera się na aktualną sytuację i tańczy to co jest "tu i teraz" - miejsce, powietrze, dźwięki obecne w momencie dziania się spektaklu.

Atsushi Takenouchi - urodzony w 1962 w Japonii, jest tancerzem i mistrzem Butoh, choreografem, plastykiem, poetą. Yoshito Ohno - syn Kazuo Ohno - jednego z założycieli tego tańca (razem z Tatsumi Hijikatą) - powiedział o Atsushim: "On maluje niebo, swym tańcem oczyszcza ziemię. Ludzie na całym świecie będą uzdrowieni i ocaleni przez jego taniec". W 1980 roku Atsushi dołączył do zespołu tańca Butoh - "Hoppo-Butoh-ha" na Hokkaido. Choreografem jednego ze spektakli, pt.: "TAKAZASHIKI"(1984), który był ostatnim spektaklem Atsushiego z zespołem "Hoppo-Butoh-ha", był Tatsumi Hijikata. W 1986 roku Atsushi rozpoczął niezależną działalność artystyczną jako solista i nauczyciel; swój jednoosobowy zespół nazwał "JINEN" (jap. natura, źródło, początek). "Jinen" wiąże się z celebracją naturalnych i kulturowych korzeni, z intymnym związkiem z naturą, który dla Atsushiego odgrywa niezwykle istotną rolę. Przez taniec Atsushi poszukuje pierwotnego transcendującego dualizm doświadczenia jedności wszechrzeczy.
Wśród solowych przedstawień Atsushiego najistotniejsze to: "Tanagokoro", "Ginkan", "Itteki". Jak mówi Atsushi są one wyrazem natury, ziemi, dawnych czasów oraz impresji z życia codziennego, kształtowanych przez ludzi i krajobraz otaczający tancerza. W 1995 roku Atsushi występował ze spektaklem "ITTEKI" Kobe - jego taniec był modlitwą za spoczynek dusz tych, którzy zginęli podczas trzęsienia ziemi, które nawiedziło to miasto.

Ogromna potrzeba ekspresji twórczej manifestuje się u Atsushiego także zainteresowaniem plastyką. Taniec, rysowanie i powrót do natury, były centralnymi elementami programu szkół - "Taniec z naturą dla dzieci i ich rodziców" - założonych przez Atsushiego w Osaka (Japonia). W latach 1996-1999 Atsushi występował głównie w Japonii, a w 1999 roku rozpoczął międzynarodowe tournée "JINEN-Butoh Tour - Sun & Moon". Dał wówczas ponad 500 spektakli we Francji, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Włoszech, Polsce, Czechach, na Węgrzech, w Austrii, Norwegii, Hiszpanii, Tailandii oraz w Kambodży. Była to niezwykła podróż - swoista misja, podczas której Atsushi spotykał się z ludźmi pragnącymi doświadczyć jego niezwykłego tańca, który składał im w ofierze. Taniec Atsushiego docierał do centrów kulturalnych, jak i peryferii, spektakle grane były w buddyjskich świątyniach, ruinach starych budowli, kaplicach religii Shinto, na polach, w wioskach, teatrach, na wyspach. W jego warsztatach brali wówczas udział tancerze, plastycy, studenci uniwersytetów, nauczyciele oraz ludzie psychicznie i fizycznie upośledzeni. To "wędrowne" tournée było dla Atsushiego istotnym etapem w procesie tworzenia własnej metody tańca Butoh i głębszego uświadomienia sobie misji swego tańca.

W 2000 roku Atsushi zorganizował grupę artystyczną, którą nazwał: grupa Atsushiego Takenouchi - "Breathing Heritage" ("Oddychające Dziedzictwo"), która postawiła sobie za cel "tańczenie zapomnianej ludzkiej pamięci". W 2002 Atsushi Takenouchi otrzymał stypendium artystyczne rządu Japonii. Atsushi swym tańcem porusza przestrzeń wokół, staje się nią zacierając granice materialności własnego ciała. Jego taniec jest ofiarą, to "akt całkowity", który porusza widza do głębi, zapisuje się w pamięci widza i tańczy w niej i z nią jeszcze długo po zakończeniu spektaklu. Muzyka Hiroko Komiya (artystka-muzyk od dłuższego czasu współpracująca z Atsushim, śpiewa i tworzy muzykę do występów i warsztatów) rozśpiewuje przestrzeń, jest niewidoczną partnerką Atsushiego. Taniec Atsushiego pochodzi z głębi jego istoty, a energia, którą tancerz czerpie z bliskiego kontaktu z ziemią i naturą wypełnia każdy atom jego tańca wibracją wzywającą nas ku naszemu własnemu wnętrzu, ku naszej pierwotnej naturze.

"Xenos"
Teatr Amareya
reżyseria: Katarzyna Julia Pastuszak
występują: Agnieszka Kamińska, Katarzyna Julia Pastuszak, Aleksandra Śliwiński
muzyka: Piotr Pawlak, Ryjoi Ikeda
kostiumy: Sabina Czupryńska
czas: 50 minut

Tu i teraz - pobombowisko XX wieku, czasy "małej stabilizacji" globalnego kapitalizmu, euforii konsumeryzmu i nowego (nie)ładu światowego. Pod maską lukrowanej zmedializowanej rzeczywistości kipią konflikty. Codzienność przynosi kolejne raporty o erupcjach nienawiści i przemocy. "25 Dzień Nienawiści, za zamachowców przebrane były nawet niemowlęta" - komunikują nagłówki gazet - jak echo pierwszych stron orwellowskiego "Roku 1984". Rozdarty i pełen paradoksów współczesny świat dociera do nas potłuczony, niespójny, odrealniony i absurdalny. Ciało, bombardowane przez medialne obrazy przemocy oraz jej formy obecne w codzienności, niepostrzeżenie asymiluje mechanizmy agresji i auto-nadzoru i nasiąka ideologią konsumeryzmu i nienawiścią do Obcego, która jest jednym z głównych elementów sterowanej propagandy strachu. Obrastając w pancerz zobojętnienia stajemy się ślepi na drugiego człowieka, często równie ślepo nienawidząc Obcego. Czy istnieje możliwość odzyskania i chronienia suwerenności ciała, aby nie powielało ono wzorców agresji, której zasad uczymy się i mniej lub bardziej świadomie asymilujemy poprzez matryce zachowania, poruszania się, myślenia? Jak chronić wrażliwość i przeciwdziałać dezintegracji tkanki etycznej ludzkości? Jak nie pozwolić, by współczesność z jej okrucieństwem, brakiem zasad etycznych i ładu moralnego odebrała życiu sens?

Spektakl "Xenos" jest próbą odpowiedzi na te pytania, a konflikt między Xenosem i Strażnikami zamieszkującymi Martwe Miasto staje się metaforą walki o wyzwolenie ciała z munduru uspołecznienia i mechanizmów przemocy. "Xenos" ukazuje ciało społeczne realizujące matrycę roli kata i ofiary. Jako ryt przejścia tytułowego bohatera i zapis transformacji Strażników, spektakl staje się metaforą choroby politycznej współczesnego świata drążonego plagą przemocy. To także obraz konfliktu między "formą" a "życiem", obraz poszukiwania wyzwolonej autonomicznej tożsamości poza rolą.
Przybywający do Miasta Xenos - homo viator jest podróżującym nomadem-rewolucjonistą, który leczy chore miasta. Przybywa, by ocalić Martwe Miasto przed totalnym upadkiem i odbudować jego tkantkę etyczną i wrażliwość. Jego cel to restytucja sacrum i wzbudzenie w Strażnikach anamnezy życia i wrażliwości zagrzebanych głęboko pod skorupą munduru i wyrugowanych daleko poza granice jałowej ziemi Miasta. Radykalna nomadyczna cielesność Xenosa nieskażona społecznie uwarunkowaną przemocą i nienawiścią jest wehikułem "życia" i jako taka łamie zgeometryzowany porządek Miasta.
Martwe Miasto, to zamieszkała przez Strażników jałowa kraina pozbawiona miejsc sacrum. Geometria przestrzeni jest geometrią władzy i nadzoru, rodzajem utrwalonej "formy" ograniczającej człowieka. Ciała Strażników, zdegradowane do munduru uwarunkowania są świadectwem kondycji współczesnego człowieka, cielesnym dokumentem ontologicznej pustki i dramatycznego poszukiwania kontaktu z drugą osobą, poszukiwania życia tłumionego przez "formę". Jako metafora przemocy w codzienności i sił rządzących aktualnym światem Strażnicy bombardują ciało niebezpiecznego intruza. Scena jak i ciała tancerzy stają się polami bitewnymi, na których ścierają się wola życia i bunt wobec przemocy z agresją i brutalnymi zasadami posłuszeństwa. Narzędziem krytyki jest w spektaklu Teatru Amareya ciało. Ukazując ciało osaczone przez przemoc Strażników Systemu powielających matrycę społecznego zachowania chcemy zmusić do refleksji i obudzić niezgodę na przemoc i społeczny gleischacht, niezgodę na kontrolę ciała i uprzedmiotawianie go, niezgodę na dehumanizację śmierci. "Xenos" jest głęboką afirmacją życia, obroną "poezji-w-codzienności". To wołanie o ratowanie ukrytych marzeń i kruchych relacji międzyludzkich narażonych na degradację i demoralizację we współczesnym świecie.

Teatr Amareya - powstał w styczniu 2003 z głębokiej potrzeby wspólnoty i spotkania ponad granicami wyznaczanymi przez konwencje, style, gatunki. Teatr działa przy Integracyjnym Klubie Artystycznym "Winda" w Gdańsku. Amareya - oznacza w języku japońskim 'heroiczne oddanie, bezwarunkowe poświęcenie' - to zasada, która kieruje artystami w pracy twórczej, to ich oddanie dla tańca i teatru, a także ukłon złożony nauczycielom tańca Butoh, których spotkali na swojej drodze. Są niezależnym, samo-finansującym się teatrem, który jako swego rodzaju "teatr nomadyczny" - tj. teatr zmiany i wymiany, poszukuje radykalnej techniki posługiwania się ciałem i nowych form ekspresji, aby móc komunikować żywe doświadczenie współczesności oraz budować obrazy zdolne poruszyć widza i ocucić w nim wrażliwość. Chcą mówić o tym, co ważne - o relacjach, tożsamości, mechanizmach społecznych, marzeniach, wrażliwości, ograniczeniach narzucanych przez rzeczywistość i o przekraczaniu tychże ograniczeń. Narzędziem buntu i krytyki oraz wehikułem transformacji jest w tym teatrze ciało; eksponując jego nie-fikcyjność oraz docierając do jego pierwotnej organiczności przywracają mu jego wymiar polityczny. Poezja organiki ruchu staje się zapisem życia, dokumentem doświadczenia. Trening oraz praca twórcza Teatru Amareya opiera się głównie na technice japońskiego tańca butoh, a jego poszukiwania dotyczą obszaru wspólnego dla tańca i teatru - psychofizycznej obecności performera. Pragną powrócić do tego, co pierwotne - do ciała, jego organiczności i nieskończonego potencjału twórczego, wierząc przy tym, że całkowita obecność aktora-tancerza, promieniująca spod kostiumu formy i techniki, ma moc poruszenia widza, poprowadzenia go w głąb siebie.


PRAWA AUTORSKIE:
1. tekst: © opracowanie materiałów promocyjnych organizatora i /lub/ wykonawcy: serwis tańca
2. zdjęcia: © Studio Tańca Grawitacja

1. kopiowanie i przetwarzanie tekstu opublikowanych powyżej informacji: dozwolone z podaniem źródła
Dalsze publikacje muszą posiadać adnotację: "źródło: wolna strefa - serwis tańca", lub "źródło: www.wolnastrefa.republika.pl".

2. kopiowanie zdjęć ilustrujących opublikowane powyżej informacje: zabronione

Prosimy nie łamać praw autorskich.

więcej o prawach autorskich --->>>


~~~~~   powrót do strony archiwalnej serwisu tańca


główna     serwis tańca


odkryć strony od 20.10.2000

wolna strefa - serwis tańca: taniec współczesny, taniec nowoczesny, modern dance, festiwale tańca, teatry tańca, warsztaty tańca współczesnego, katalog tańca

© wolf
wszystkie prawa zatrzeżone