strona tańca: projekty prezentacyjne wolnej strefy


anex solo festival
edycja 2000: anex solo festival

"Księżyc i kark ryby" Miho Iwata - Kraków/Japonia - informacje o spektaklu

"Księżyc i kark ryby"
Miho Iwata - Kraków/Japonia
choreografia: Miho Iwata
tańczy: Miho Iwata

"Księżyc i kark ryby" nie poddaje się interpretacji, szczególnie europejskiemu odbiorcy, nie przyzwyczajonemu do prezentowanego rodzaju zmysłowych wrażeń - zastygania w kompletnym bezruchu, maksymalnym napięciu mięśni i ledwo dostrzegalnych drgnieniach. Gwałtowne ruchy wykonywane w rytm wibrującej muzyki i nagłe znieruchomienie to cechy charakterystyczne dla całego nurtu tańca butoh. w butoh tancerz całkowicie panuje nad swoim ciałem i operuje zupełnie inną techniką, niż w tradycyjnym europejskim tańcu współczesnym. Tu każdy nawet najdrobniejszy ruch, drgnienie stopy czy dłoni jest przemyślane i ma istotne znaczenie dla artystycznego wyrazu całości. A tancerz niemal zawsze trwa w ekstazie, swoistym transie i nic poza nim się nie liczy.

W tym spektaklu znajdziemy typowe dla butoh elementy: ciało ułożone w parterze, w przeciwieństwie do tańca europejskiego rozgrywającego się przeważnie w pionie. Ruch ma takie samo znaczenie co bezruch. Tak samo ważna jest muzyka i cisza, światło i ciemność. Piękno i brzydota uzupełniają się. "Księżyc i kark ryby" nasycony jest bardzo mocno erotyką. Jak twierdzi Miho Iwata tytułowy kark ma w tradycji japońskiej bardzo ważne znaczenie: piękna szyja postrzegana jest jako jeden z ważniejszych atrybutów kobiecości... Dla Miho jej prezentacje nie są jednak czystą formą tańca butoh, lecz po prostu "tańcem Miho", podczas którego widz może zagłębiać się w samego siebie i z pokładów podświadomości czerpać skrajne emocje.

Miho Iwata

Miho Iwata butoh odkryła w 1991 roku, kiedy spotkała się i zobaczyła (w Polsce, nie w Japonii) spektakl - kolejnego po Kazuo Ohno i Tatsumi Hijikacie mistrza tańca butoh - Daisuke Yoshimoto. Od tego momentu Iwata zafascynowała się tańcem buntu i sprzeciwu wobec zjawisk kulturalnych, wysublimowanej estetyki. Jednak swój pierwszy spektakl "Nogi gołębia" pokazała dopiero w 1994 roku - premiera odbyła się w zamkniętym gronie przyjaciół tancerki. W 1995 roku w krakowskiej galerii Krzysztofory wraz Daisuke Yoshimoto przedstawiła wspólny spektakl "Joint Performane", do muzyki Jacka Ostaszewskiego. Spektakl był osobnymi impresjami na temat radości życia i lęków przed śmiercią każdego z artystów.

Później powstał spektakl "Granat" (1996) i świetnie oceniana przez krytykę choreografia "Księżyc i kark ryby". Wraz z nowymi choreografiami i pracą tłumaczki z języka japońskiego Iwata coraz bardziej przybliżała się do butoh, tłumaczyła i rozmawiała z niemal wszystkimi tancerzami japońskimi odwiedzającymi Polskę, a pod koniec lat 90. zaczęła współorganizować festiwale butoh (Iwata mieszka w Krakowie od 1986 roku, na Uniwersytecie Jagiellońskim odbywała staż w Instytucie Filologii Polskiej). Prace ze zdjęciami Miho Iwaty wystawiane były m.in. w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej i Galerii Manhattan w Łodzi.

Swoje spektakle tworzy bardzo długo, waha się nad wyborem środków wyrazu i zagłębia się w sobie, by odkryć dodatkowe pokłady energii, ćwiczy zawsze w samotności, aż premiery całość i temat układu są zachowywane w ścisłej tajemnicy.



© stronę tańca przygotowuje: wolna strefa
kontakt: wolnastrefa@poczta.onet.pl


główna     serwis tańca     powrót do: anex solo festival     powrót do: strona tańca: anex solo festival: edycja 2000



odkryć strony od 20.10.2000

wolna strefa - serwis tańca: taniec współczesny, taniec nowoczesny, modern dance, festiwale tańca, teatry tańca, warsztaty tańca współczesnego

© wolf
wszystkie prawa zatrzeżone