fabryka tańca: produkcje teatralne i patronaty prasowe wolnej strefy


7. Międzynarodowe Lubelskie Spotkania Teatrów Tańca
patronat prasowy wolnej strefy (Lublin, 2003)

Opisy spektakli 7. Międzynarodowych Lubelskich Spotkań Teatrów Tańca,
które odbędą się w Lublinie w dniach 8 - 11 listopada 2003 r.

ANOUKVANDIJK DC (Holandia)
"Amour Fou"
"am I out?"
koncepcja i choreografia: Anouk van Dijk Dramaturgia: Laura Minderhoud
projekt sceniczny: Marcel Schmalgemeijer, (Amour Fou), Anouk van Dijk (am I out?)
tańczą: Peter Cseri, Jack Gallagher, Birgit Gunzl, Nina Wollny
kostiumy: Oscar Suleyman
muzyka: Robert van Heumen
reżyseria prób: Jack Gallagher
czas: 70 min.

Spektakl "Amour Fou" - to refleksja o miłości i tęsknocie. O obsesyjnej walce o tę idealną, pijaną miłość pełną czułej uległości i nieukrywanej namiętności. O tym ekstatycznym, ciągle niespełnionym uczuciu, któremu prawie zawsze towarzyszy nieustanny lęk przed jego utratą. Choreografia Anouk van Dijk to slalom pomiędzy ukrytymi pragnieniami a rozczarowaniami towarzyszącymi miłości. Tancerze wiją się w niespełnionym pożądaniu. Wyglądają dziwnie, jakby oszaleli. Tancerze są "opętani" szaleństwem miłości - pisze Annette Embrechts w "Volkskrant", styczeń 2003. W trakcie prac nad spektaklem inspiracją dla Anouk van Dijk był fragment dzieła André Bretona - Sekret miłości kryje się w tych słowach: to zawsze musi być po raz pierwszy. Po raz pierwszy cię widzę i po raz pierwszy wychodzę. Pierwszy raz mi odpowiadasz i pierwszy raz jesteś naga. Po raz pierwszy ty odchodzisz i po raz pierwszy ja płaczę. Pierwszy raz wracasz i po raz pierwszy wszystko jest tak jak gdybyś umarła. W swoim spektaklu Anouk van Dijk odważa się wkroczyć w świat surrealizmu i w ten sposób kreuje postaci tancerzy jak figury z obrazów Salvadora Dali - pisze Eva van Schaik w "Trouw", styczeń 2003.

"am I out?" - porusza zadziwiającą sprawnością i techniką tancerzy oraz doskonałym projektem świateł. Choreografia powstała we współpracy ze znanym rosyjskim zespołem "Provincjonalnye Tancy". W 2001 roku podczas festiwalu teatralnego w Moskwie spektakl otrzymał najwyższą rosyjską nagrodę teatralną "Złotą Maską" w kategorii tańca.

Compagnie Stanislaw Wisniewski (Francja)
"Proszę dzwonić przed wejściem" (Ring before entrance)
choreografia: Stanisław Wiśniewski
tańczą: Crystelle Pierron, Karen Gaborel, Cécile Pegaz, Emile Béjar, Serge Mallet, Aurélien Le Glaunec
akompaniament: Wilhelm Latchoumia
muzyka: Dymitr Szostakowicz, Frederic Pattar
kostiumy: Celine Pigeo
projekt oświetlenia: Cyrile Benhaim
scenografia: Perrine Leclere
czas: 90 min.

Tym razem Stanisław Wiśniewski przenosi widza do Związku Radzieckiego połowy lat 30 - tych XX w. Jest to okres nasilonego terroru, inwigilacji i represji stalinowskich, które ogarnęły całe społeczeństwo. Swoją sztukę bardzo mocno osadza w czasie i historii. Tytułowy napis "Proszę dzwonić przed wejściem" - umieszczony na drzwiach jednego z rosyjskich mieszkań staje się znakiem orientacyjnym, który wytycza granice dwóch światów: świata ukrytego i skupionego wokół domowego ogniska oraz świata zewnętrznego pełnego zła i przemocy. Wiśniewski wprowadza widzów i wykonawców do tego symbolicznego mieszkania, w którym tancerze starają się kreować idealny obraz rodziny, pełnej spójności i szczęścia. Ten sielski stan zakłóca atmosfera strachu i podejrzeń.
Dla Stanisława Wiśniewskiego i jego grupy obraz rodziny poddanej silnej presji zewnętrznej, jest pretekstem do głębszej refleksji nad życiem rodzinnym i łączącymi je więzami oraz pytaniem o sens rodziny, miejsce matki i ojca oraz dziecka tworzącego własną historię. W przeciwieństwie do wcześniejszych kreacji Wiśniewskiego, spektakl jest mniej kompletny i mniej gadatliwy, tańczony z wielką elegancją do muzyki Dymitra Szostakowicza. Atmosfera spektaklu zapisuje się w dystansie, w przepaści tworzonej pomiędzy jednostkami. Samotność i nierealność w przestrzeni domu rodzinnego staje się bardzo silna. Postaci spotykają się, dotykają się bez prawdziwego pragnienia. Oni są jak rozdzieleni przez ich dusze, a zarazem ocaleni i podtrzymywani przy życiu - opisuje choreograf. Ponadto przedstawieniu towarzyszy doskonała muzyka fortepianowa, inspirowana dziełami Dymitra Szostakowicza, w wykonaniu Wilhelma Latchoumia oraz scenografia oparta na surowości i geometrii form charakterystycznych dla konstruktywizmu.

Kekäläinen & Co. (Finlandia)
"Fragmenty ludzkiego ciała" (BODY - Fragments of the Human Body)
koncepcja i choreografia: Sanna Kekäläinen
tekst: Kari Hukkila
tańczą: Sanna Kekäläinen, Johanna Rantanen
muzyka: Aake Otsala
projekt świateł: Matti Jykylä
projekt kostiumów: Riitta Röpelinen
projekt graficzny: Olli Turunen
produkcja: Laura Käpyaho
czas: 60 min.
OBRAZY - UCZUCIA - CIAŁA IMAGES - SENSATIONS - BODIES
Znana z subtelnej kreacji tancerki-dalmatyńczyka Sanna Kekäläinen powraca po dwóch latach do Lublina z opowieścią o ludzkim ciele. W fascynującej scenerii atłasowych poduszek Sanna Kekäläinen penetruje ludzkie ciało, przekształca, odkrywa i rozdziela na części. W swoim procesie badawczym analizuje także postrzeganie ciała na przestrzeni wieków. Ujmuje ludzkie ciało z trzech punktów widzenia: historycznego - politycznego, prywatnego - osobistego oraz fizycznego. Wyraźnie odnosi się do dylematu współczesnego człowieka: czym obecnie jest dla nas fizyczna rzeczywistość? W spektaklu ciało związane jest nie tylko z osobistym doświadczeniem. Jest ono również przestrzenią publiczną, umysłową i polityczną. Sanna Kekäläinen i Johanna Rantanen wchłaniają i przetwarzają to wyzwanie tak doskonale, że w ich tańcu widz może dostrzec najszersze spektrum idei dotyczących ciała...
Spektakl w całości jest odważną i poważną wypowiedzią, która każe odnieść się do ciała z głębszym namysłem - pisze Kaisa Kurikka "Turun Sanomat", Listopad 2002 Spektakl wypełniony jest fascynującym ruchem i poszukiwaniem możliwości i ograniczeń ludzkiego ciała... Ruch w wykonaniu Sanny Kekäläinen i Johanny Rantanen jest mocny i pełen napięcia. Oryginalne obrazy zderzają się z banalnymi ruchami, dalekimi od wyrafinowania - pisze Jussi Tossavaine,"Helsingin Sanomat", listopad 2002

Jo Stromgren Kompani (Norwegia)
"Tok Pisin"
choreografia, wykonanie: Line Tormoen, Maxime Iannarelli, Yasmine Hugonnet, Jo Stromgren
muzyka: Jorgen Knudsen
koncepcja, kostiumy, scenografia: Jo Stromgren
projekt świateł: Stephen Rolfe
produkcja: Jo Stromgren Kompani
współprodukcja: Danse a Aix (Francja), Synalephe (Francja), Norwegian National Theatre (Norwegia), The House of Dance Stockholm (Szwecja), Lithuanian Dance Information Centre (Litwa), Rui Horta / Centro Coreográfico de Montemor-o-Novo (Portugalia)
czas: 60 min.

Tok Pisin - to swoiste i dość dziwne połączenie elementów języka angielskiego, niemieckiego, portugalskiego i jeszcze ok. 720 innych języków używanych na Papui Nowej Gwinei, jako oficjalny język. Termin jest również określany jako tzw. "Pidgin English" - język służący komunikacji za pomocą najprostszych słów i form gramatycznych, inne jego odmiany to Pidgin French", "Pidgin Japanese". Ewolucja tego języka dokonywała się bez wpływu jakichkolwiek znanych metod językowych czy narzędzi akademickich. Gramatyka i słownictwo ukształtowały się drogą werbalnej praktyki, dlatego "Tok Pisin różni się od innych podobnych języków, jak np. język używany w RPA czy Namibii. Spektakl bardzo wszechstronnego twórcy Jo Satromgrena - choreografa, tancerza i reżysera fimowego - tworzącego swoje własne wizje pod bardzo oryginalnym tytułem, który odwołuje się do specyficznych form językowych. "Tok Pisin" - spektakl inny niż dotychczasowe przedstawienia Jo Stromgrena, oparty jest wyłącznie na materiale ruchowym bez udziału charakterystycznej dla grupy dramaturgii teatralnej i koncepcji wykorzystania innych środków wizualnych. Kreacja choreograficzna Jo Stromgrena inspirowana jest rozwojem języka Tok Pisin przy użyciu ruchu w sposób autodydaktyczny, bez żadnej analizy prezentowanego materiału. Jest to wolne i intuicyjne poszukiwanie w celu zaprezentowania spektaklu o wysokim stopniu złożoności opartym na jakościach asocjacyjnych.

Ferenc Fehér (Węgry)
"Król Wert"
choreografia, wykonanie: Ferenc Fehér
projekt świateł: Anikó Juhász
reżyseria: Anikó Juhász
muzyka: Indigó
czas: 40 min.

...biegnę, pukam, za drzwiami stoję ja, Król Wert...
Spektakl solowy mówiący o poszukiwaniu siebie w wykonaniu młodego tancerza i choreografa, któremu udało się przenieść na scenę taniec ulicy tzw. "free dance", "free style" - i stworzyć prawdziwy spektakl. Jego choreografia nie jest żadnym samorzutnym popisem. Bazując na hip-hopie, breakdance i funky udało mu się stworzyć oryginalny spójny spektakl. Niezwykłe, napięte, dysharmoniczne piękno, niezwykle rytmiczne przejścia i twórcze pączenia różnych jakości ruchu są charakterystyczne dla jednego z najbardziej obiecujących tancerzy nadchodzących lat (...) używa on swojego ciała z jakąś instynktowną wszechwiedzą - pisze Veronika Tóth Ágnes "Ellenfény".

Teatr Tańca GALERIA (Białoruś)
"Na wyciągnięcie ręki"
choreografia: Alexander Tebenkov
tańczą: Victoria Baltser, Alexander Tebenkov
muzyka: J.S.Bach, E.Griege, A.Vivaldi, Odeon
czas: 17 min.

"Na wyciągnięcie ręki" to etiuda o charakterystycznym dla białoruskich tancerzy subtelnym i emocjonalnym klimacie. Dzięki szczególnej delikatności, ogromnym wyczuciu, elegancji i wrażliwości tancerze trafiają wprost do serc widzów.

Lubelski Teatr Tańca i Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej (Polska)
"Bellisimo"
choreografia: Ryszard Kalinowski
muzyka: Architechs, Lucid Terror, Craig Armstrong, J.S. Bach
wykonanie: Wojciech Kaproń
czas: 18 min.

Spektakl "Bellissimo" - to refleksja nad tak dziś trudnym do zdefiniowania pojęciem piękna. Piękno ciała, piękno myśli, piękno ruchu... Piękno, które, wydawać by się mogło, jest tym co najważniejsze, szczególnie, gdy towarzyszy mu dobro i prawda. Lecz jest to też, podobnie jak piękno i prawda, tak bardzo niejednoznaczne pojęcie... Piękno absolutne, piękno narcystyczne... Jakże wyczerpujące i czy w ogóle możliwe jest sięgnięcie do ideału?!

"16 asymptota"
choreografia: Hanna Strzemiecka
muzyka: Set Fire to Flames
instrumenty perkusyjne: Bartłomiej Boćkowski
wykonanie: Łucja Wosik, Dominika Wosik, Aldona Olchowska, Bianka Zarzycka, Monika Kielar, Beata Pałka, Katarzyna Wełna
czas: 21 min.

Spektakl "16 asymptota" opowiada o dążeniu do jasno określonego celu, który okazuje się celem nieosiągalnym, a w końcu przestaje być celem wspólnym dla wszystkich. Oba spektakle oparte są na charakterystycznym dla lubelskich tancerzy stylu "psychical theatre", który charakteryzuje pewna fizyczność, dynamizm ruchów oraz symbolem wyrażany poprzez gest.
Asymptota to prosta, której odległość od danej krzywej nieograniczenie maleje w miarę posuwania się po niej. Czy na pewno chcemy podążać ku wspólnej asymptocie? Czy możliwa jest swoboda wyboru własnego kierunku? Który wybór przynosi spełnienie? - pyta choreograf.

Teatr Otwartej Kreacji (Polska)
"Takie proste"
choreografia: Beata Owczarek, Janusz Skubaczkowski
wykonanie: Beata Owczarek, Janusz Skubaczkowski
muzyka: John Zorn, Sven Tuuk, Voices of Light, Craig Armstrong, Jakub Offenbach
czas: 25 min.

Spektakl nagrodzony Grand Prix na XI Międzynarodowych Prezentacjach Współczesnych Form Tanecznych Kalisz 2003 oraz III nagrodą na Międzynarodowym Konkursie Choreograficznym im. S.Diagilewa w Gdyni 2003.
Gdy opadasz na dno oceanu i jeszcze czujesz, odbijasz się i resztką sił chwytając światło wylatujesz z mroku... to jest początek, koniec? Koniec początku? Początek końca? I nie wiesz. Ale wiesz dlaczego, dla kogo, po co...
Taniec dwojga dusz splątanych-spętanych, rozdartych-niemych. Ciała wyrzucają emocje. Wypowiedziane- Niewypowiedzianym energia splata, porusza z bezruchu, wydziera krzyk z milczenia o zniewoleniu w sobie samym.
Uwolnienie, przemiana dokonuje się mocą empatii, powstałej z mocy uczuć zakorzenionych, że boli gdy powieje. Wzajemnie dotykamy dynamicznej, energetycznej harmonii bez stagnacji, stale odnajdującej wspólny środek ciężkości, która daje odpowiedź na wszystko, nie tłumacząc niczego.

Iwona Olszowska (Polska)
"O kobiecie, której nie było...?"
choreografia i wykonanie: Iwona Olszowska
inspiracja: Plakat Rafała Olbińskiego i, jak zwykle, życie
muzyka: music to be born
scenografia: Ela Szczepaniak
czas: 30 min.

Śląski Teatr Tańca (Polska)
"MAKROKREMPATOLOGIA - (myśli mocno potargane)"
Wieczór składający się z trzech najnowszych prac Jacka Łumińskiego. Jak zwykle są to spektakle wielopłaszczyznowe o bogatym podłożu intelektualnym, pełne symboliki, tańczone dynamicznie i perfekcyjnie przez tancerzy Śląskiego Teatru Tańca.

"Wszystko, co robisz..."
choreografia i scenografia: Jacek Łumiński
muzyka: Iannis Xenakis (Rebonds); P.Anka - Revaux - Francois - La Lupe (Como acostumbro), Roland Schmidt (String Quartet), McCarthy - Monaco (You made me love you)
tańczą: Anna Krysiak, Hanna Woczka, Victoria Fox, Tomasz Wesołowski, Sebastian Zajkowski, Eryk Makohon

Wszystko, co robisz bez wyraźnej konieczności, staje się jak cenny diament.

"Noc Rosy"
muzyka: M. Perez Morales - La Lupe (Lo Que Paso, Paso), Erich Kory (Sentient Cello), Evan Ziporyn (Gamelan Galaktika)
tańczy: Tomasz Wesołowski

Rosa, symbolizuje nocny sen, świt, poranek, deszcz, łzy, perły, diamenty; światłość, urodzaj, oczy bóstwa, świętość, zbawienie, znikomość świata; Chrystusa, chrzest, czystość; zwierciadło mikro- i makrokosmosu; oświecenie duchowe, natchnienie, pochlebstwo, przemijanie, ulotność, efemeryczność, śmierć. Rosa, jak wszystko, co spada z nieba, jak piorun, meteoryt, deszcz, grad, śnieg, a zwłaszcza z czystego nieba, uchodzi w folklorze za rzecz świętą, ożywiającą łaskę, dar niebios, Opatrzności, wyraz opieki Boga, wpływu niebios na Ziemię. Rosa, inaczej niż deszcz, spada bezszelestnie, a rano błyszczy jak perły i diamenty.

"Ile czułości!"
muzyka: Khonasan suite by Kayahan Kalhor
tańczą: Anna Krysiak, Hanna Woczka, Victoria Fox, Tomasz Wesołowski, Sebastian Zajkowski, Eryk Makohon

Co robisz? Pielę wspomnienia.






© stronę tańca przygotowuje: wolna strefa
kontakt: wolnastrefa@poczta.onet.pl


główna     serwis tańca     powrót do: fabryka tańca     powrót do: 7. Międzynarodowe Lubelskie Spotkania Teatrów Tańca



odkryć strony od 20.10.2000

wolna strefa - serwis tańca: taniec współczesny, taniec nowoczesny, modern dance, festiwale tańca, teatry tańca, warsztaty tańca współczesnego

© wolf
wszystkie prawa zatrzeżone