fabryka tańca: produkcje teatralne i patronaty prasowe wolnej strefy


V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu
patronat prasowy wolnej strefy (Warszawa, 2005)

V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu - wykonawcy zagraniczni

V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu (5th International Mime and Physical Theatre Festival)
19-28 sierpnia 2005 r.

Teatr Vertical

Théâtre Vertical - Dyrektorem teatru jest Blanca del Barrio, asystentka Marcela Marceau. Zespół składa się z aktorów, którzy wcześniej uprawiali różne dyscypliny sztuki teatralnej. Wszyscy ukończyli studia w Międzynarodowej Szkole Mimodramu Marcela Marceau w Paryżu. Théâtre Vertical jest dumny, że może zaprezentować swoje najnowsze przedstawienie, efekt długiej pracy i poszukiwań artystycznych.

"Divertimento bez słów"
Scenariusz i reżyseria Blanca Del Barrio
Występują:
Omar Robles
Alicia Trueba
Maxime Nourissat
Elodie Mautret
Luca Lombardi

"Divertimento bez słów" - Niezwykłe, groteskowe przedstawienie pantomimicznego teatru burleski inspirowane commedią dell'arte. Składa się z siedmiu farsowych scenek i jednej komicznej historii miłosnej. Przedstawienie łączy muzykę i ruch, odwołując się do tradycji teatralnej, której korzenie sięgają XVIII wieku. Pantomimiczne komedie czerpią inspirację z włoskich wzorów. Posługując się ostrą karykaturą, dają satyryczny obraz społeczeństwa tamtego czasu.

W " Siedmiu grzechach głównych" tak jak i w "Zakochanej Kolombinie" oglądamy życie odbite w krzywym zwierciadle: pieniądze i władza są tematem farsowych scenek pełnych śmiałych gestów, zuchwałej drwiny, sprytnych intryg, i przebiegłych podstępów. W obu częściach przedstawienia występują te same postaci.

"Siedem grzechów głównych" - Siedem groteskowych miniatur, które spotykamy w drugiej części maluje siedem grzechów głównych prezentując karykaturalnie wyostrzony obraz chciwości, obżarstwa, lenistwa, nieczystości, gniewu, zazdrości i próżności. Co ma uświadomić widzowi rzeczywisty wygląd grzechu.

"Colombina zakochana" - Kolombina, adoptowana córka bogatego weneckiego kupca o nazwisku Pantalone jest zaręczona z Kapitanem Matamoro. Pierrot, sługa bez pana i romantyczny marzyciel jest sekretnie zakochany w Kolombinie. To powoduje komplikacje, które stają się zarzewiem konfliktu: czy jest możliwe, aby Kolombina uratowała miłość, a jej ojciec nie stracił swoich pieniędzy? Czy Esmeraldina, jej dama dworu pomoże jej znaleźć dobre rozwiązanie? Okazuje się, że miłość przezwycięża wszystkie przeszkody!

Teatr Mimo Magique

Teatr Mimo Magique, pomimo silnego zakorzenienia w klasycznej tradycji Marcela Marceau - wszyscy trzej aktorzy: Aleksander Neander, Wolfram von Bodeccker i ja [Lionel Ménard - przyp.] z nim pracowaliśmy - w widoczny sposób odpowiada na wyzwanie nowych nurtów artystycznych. Łącząc mimodram z "teatrem przedmiotu"("théâtre d`objet") i "teatrem obrazu", wypracowaliśmy naszą własną specyficzną formę teatralną.
Korzystaliśmy również z naszych różnorodnych doświadczeń muzycznych, które nieraz były nam drogowskazem w naszym poszukiwaniu i pomagały nadawać kształt naszym fantazjom. Nowe gatunki i środki wyrazu artystycznego wyłaniają się z wzajemnego przenikania się różnych wpływów kulturowych. Artyści z różnych dziedzin sztuki wzajemnie oddziaływują na siebie. Tancerze inspirują reżysera, artysta cyrkowy inspiruje choreografa, muzyka świata jest słuchana przez wszystkich.
"Out of the blue" jest więc rezultatem długiego poszukiwania form, które są najwłaściwszym wyrazem naszych osobowości.
Lionel Ménard

"Out Of The Blue"
reżyseria: Lionel Menard
występują: Aleksander Neander, Wolfram von Bodecker.

Samolot rozbija się na jałowej ziemi... Szczęśliwy, że przeżył, muzyk - wirtuoz kontrabasu otwiera cudem nieuszkodzony futerał, by znów połączyć się z ukochanym instrumentem- i staje twarzą w twarz z pasażerem na gapę, który się w futerale ukrył. Gdzie w takim razie podział się kontrabas?
Zaczynają się desperackie, tragikomiczne poszukiwania, często przekraczające granice pomiędzy tym, co realne a tym, co jest już grą wyobraźni.
Dwaj mimowie Alexander Neander i Wolfram von Bodecker zabierają nas w żywo, z temperamentem przedstawioną podróż przez nieustanne zmiany scenicznej przestrzeni: biuro staje się statkiem, fortepianem... Historia składa się z opowiastek, które płynnie wynikają jedna z drugiej. A instrumentu nadal nie ma. Tajemnicza książeczka wydaje się zawierać rozwiązanie zagadki. Czy bohaterowie będą umieli znaleźć odpowiednie zaklęcie?

"Out Of The Blue" korzysta z szerokiej gamy technik teatralnych takich jak czarny teatr, teatr przedmiotu, a nawet kilku sztuczek magicznych, zawsze rozegranych w bardzo subtelny, zgodny ze sztuką mimu sposób.

Gregg Goldston

Mam zaszczyt wystąpić dziś po raz trzeci na scenie Teatru na Woli. Zaproszenie tutaj stało się dla mnie bodźcem do skończenia kilku nowych projektów, nad którymi pracowałem przez ostatnie trzy lata, po to by móc zaprezentować je Państwu dzisiejszego wieczoru. Mam nadzieję, że sprawią Państwu przyjemność.
Gregg Goldston

Gregg Goldston Urodzony w Los Angeles w Kalifornii w 1956 r. w wieku osiemnastu lat zaczął uczyć się mimu u Richmonda Sheparda. Pobierał również lekcje u Stefana Niedziałkowskiego i Marcela Marceau. W 1980 r. założył własną szkołę The Goldston & Johnson School for Mimes, intensywny letni kurs pantomimy, w którego programie były między innymi spotkania ze Stefanem Niedziałkowskim , doprowadził również do premierowego przedstawienia "Rzeźby czasu" reżyserowanego przez Stefana Niedziałkowskiego. Szkoła Mimu Goldstona gościła również Marcela Marceau, który pięciokrotnie prowadził tu seminaria, i który do tej pory pozostaje doradcą artystycznym fundacji Goldston Mime Foundation.

Występując przez ostatnie trzydzieści lat jako mim na całym świecie, Goldston pokazywał swój monodram "One Mime Show" w Stanach Zjednoczonych, w Hong-Kongu, Paryżu, na Tajwanie, w Korei i w Polsce. W latach 2001/2002 , towarzyszył na scenie Marcela Marceau w jego tournee po Stanach Zjednoczonych, a pod koniec 2004 roku, był już protagonistą zespołu Marcela Marceau, w jego kolejnym amerykańskim tournee. W 1986 r. założył The Invisible People (Niewidzialni Ludzie), siedmioosobowy zespół, którego spektakle były świetnie przyjmowane zarówno w Stanach, jak i zagranicą.

Gregg Goldston jest laureatem dwóch dyplomów N.E.A, stowarzyszenia choreografów. Ważniejsze jego osiągnięcia jako reżysera i choreografa to między innymi: układy mimiczne dla Anne Hathaway do filmu wyprodukowanego przez Miramax, Ella Enchanted; choreografia dla Julii Harris do komicznej sztuki "Hanging Fire", której premiera odbędzie się niebawem, występy na scenie off-Brodway, a także choreograficzne opracowanie KaPoot! - wodewilu, który miał niedawno swoją premierę w Chicago. Goldston był gościem słynnego telewizyjnego programu "The Daily Show" Johna Stewarta, a także w programie "Law & Order". Aktualnie miesza w Nowym Yorku, gdzie prowadzi stałe kursy w swoim "Studio for Mime & Physical Comedy". Oprócz nauczania i międzynarodowych występów, zajmuje się również przygotowaniem książki o choreografii mimu, i nagrywa siedmioczęściowy serial o pantomimie i komedii ciała.

Podczas wieczoru Gregga Goldstona gościnnie występuje Bartłomiej Ostapczuk

"One Mime Show" Część I

"Fantazja Żonglera"
światowa prapremiera
muzyka z filmu Jerriego Lewisa "The Errand Boy"

"Co, do licha?!"

"Medytacja Motyla"
premiera
napisane dla Haruka Moriyama
muzyka "Sonata Księżycowa" Ludwik van Beethoven

"Krzesło"
napisane dla Bartłomieja Ostapczuka & Wiktora Malinowskiego
występują Goldston & Ostapczuk

"Osobowość uzależniona"

"Pas de deux"
muzyka Sleepwalk, gra The Brian Setzer Orchestra

Część II

"P.O.W."
Dźwiękowy kolaż autorstwa Gary Boggess Studio U.S.A.

"Duch/Phantom 309"
muzyka Red Sovine, śpiewa Tom Waits

"Tam"

"Autoportret @ w tonacji G"
światowa praremiera
muzyka: Spain Chicka Corei, grają Chick Corea & Bobby McFerrin
choreografia, pomysły, scenariusz: Gregg Goldston
rysunki i slajdy wprowadzające poszczególne sceny autorstwa Gregga Goldstona

Teatr Licedei

Licedei jest pierwszym i jedynym w Rosji klaunowsko-mimicznym teatrem, który pozostaje w kręgu klasycznej klaunady jako gatunku. Został założony w 1968 r. w Leningradzie przez Slavę Polunina. Niektórzy jego współzałożyciele nadal pracują w "Licedei", ale w tej chwili trzon grupy stanowią absolwenci warsztatów z 1984 r. W ciągu ostatnich dziesięciu lat teatr występował nie tylko w Rosji i krajach dawnego ZSRR ale również w Stanach Zjednoczonych, Kolumbii, Brazylii, Hong-Kongu, Chinach, Vietnamie, Niemczech, Francji, Hiszpanii, Anglii, Holandii, Danii, Austrii, Japonii, Nowej Zelandii, Kubie, Szwajcarii, Republice Czeskiej, Polsce, Węgrzech, Bułgarii, Finlandii, Izraelu, Kanadzie i Luksemburgu.

Zespół jest laureatem wielu nagród jak nagroda Komsomołu, nagrody związków zawodowych, "Golden Ostap Festival of satire and humor" w Sankt Peterburgu, "Constellation Festival", oraz licznych festiwali teatralnych w Kolumbii, Hong-Kongu, Chinach, Niemczech, Holandii i Francji,jest także honorowym obywatelem miasta Lexington (USA) - Licedei ściągał też tłumy widzów na wielkich koncertach i galach organizowanych w Moskwie i Sankt Peterburgu. Występował w największych salach widowiskowych Rosji liczących 4-7 tysięcy miejsc a nawet na największym rosyjskim stadionie, Luzhniki, który może pomieścić do 70 tysięcy widzów i wszędzie był entuzjastycznie przyjmowany. Obecnie teatr ma w swoim repertuarze trzy spektakle. "Pokatuha" to program składającym się z najlepszych fragmentów spektakli z różnych okresów. "Katastrofa" jest przedstawieniem przeznaczonym do prezentacji w plenerze. "Okean" (Ocean) - poetycka klaunada dedykowana miłości wolności i morzu to najnowszą produkcja, jego premiera odbędzie się w tym roku.

Wyjątkowość milczącej klaunady jaką uprawia Licedei leży w jej uniwersalności: jest zrozumiała zarówno dla dorosłych jak i dla dzieci. Nie jest podobna do cyrku w potocznym rozumieniu; sytuuje się na granicy tradycyjnej klaunady, teatru rewiowego i tragifarsy. Krytycy nazywają ją klaunadą poetycką. Brak popisów, recytacji, czynią tę sztukę tak inną i tak wyjątkową. Nie ma słów - zamiast nich plastyka ruchu i wyrazista mimika, muzyka i ekspresja. Śmiech i łzy, radość I smutek teatru Licedei są zrozumiałe dla każdego, w każdym miejscu na ziemi. Licedei jest dziś jednym z najlepszych na świecie teatrów klaunady.

"Semianuki"
reżyseria Teatr Lidedei
występują: Gusarov Alexander, Eliseeva Olga, Ivanov Sergey, Makhaeva Marina, Petrushansky Boris, Ryvkin Kasyan, Sadkova Elena, Sergeeva Yulia

To najprawdziwsza klaunowska draka. Wszystkie zdarzenia i postaci są jak mówi młodzież zakręcone, wirują w obrębie jednej rodziny. A właściwie rodzinki Adamsów, nad którą jakby przeleciał anioł przywracając wszystkim dzieciństwo, gdzie wszystkie postaci to klauni z taką samą duszą i ciałem. Obracamy się w świecie absurdu tym samym, w którym żyjemy. "Semianuki" (najbliższa temu nieprzetłumaczalnemu określeniu jest nasza "rodzinka") jest jak eliksir mający cudowne właściwości, wywołujący przypływ sił i chęć działania. Pod jego wpływem, zanurzamy się w strumieniu potężnej energii. "Semianuki" to spektakl różnorodny, finezyjny i pełen humoru. Przede wszystkim głęboko ludzki.

Teatr Dos a Deux

Teatr Dos a Deux tworzą André Curti i Artur Ribeiro, artyści brazylijskiego pochodzenia, od wielu lat mieszkający we Francji. Rozpoczęli swój trening teatralny w Sao Paulo i w Rio de Janeiro. Później uzupełnili go tańcem, pantomimą i stepowaniem. We Francji współpracują zarówno z zespołami stricte teatralnymi jak i z teatrami tańca, żeby wymienić choćby: "A Fleur de peau", "Graal théâtre", "Serge Poncelet", "Les Odes Bleues...". Od pierwszego spotkania w 1997 roku, prowadzą poszukiwania w dziedzinie ruchu, języka gestów i teatralnych realizacji. Pierwszy spektakl "Dos a Deux", od którego wzięła się nazwa zespołu, objawił ich talenty w ruchowej kompozycji naznaczonej emocjonalnością i zmysłowością. Od 1998 r. ich duet odnosi międzynarodowe sukcesy. "Aux Pids de la lettre" zagrali już ponad dwieście razy w różnych stronach świata. "Aux Pieds de la Lettre" (Dosłownie)

Na początku to jakby wyprawa: poszukiwacze cieni, snów tropiciele przedmiotów i okruchów życia. Jak opowiadać, jak mówić o tym co niewypowiedziane? Jest ich dwóch, na skraju pustki jak wiszące ciała, pojawiają się nagle na prawie nagiej scenie, na której niepodzielnie króluje Stół, o groteskowych i czarodziejskich kształtach...
Są odcięci od zewnętrznego świata, ciało jednego służy szaleństwu drugiego, jedna stopa, trzy stopy, pięć rąk, głowa... niekończąca się fizyczna maszyneria, ciała stają się niewolnikami ich wyobraźni.
Jeden, opętany mistycznymi majakami, nie przestaje pisać przesłania dla świata, drugi, ofiara obsesji, walczy z wyimaginowanym kurzem wciąż brudzącym mu stopy. Czuje się odpowiedzialny za wschody i zachody słońca.
Małe samotne szaleństwa, majaczenia, rytuały przeżycia, manie, błądzenie... odbite poezją ruchu. Rozdarci pomiędzy tragedią i komedią, łapią się kurczowo codziennych gestów w rytmie nieustannie odnawianej muzyczności i nie wysychającej inwencji twórczej.

"Aux Pieds de la Lettre" jest migotliwą i przewrotną kreacją ruchową, wywołującą na przemian wzruszenie i niespodziewany śmiech.

Teatr Derevo

Korzenie teatralnej grupy Derevo, która osiadła kilka lat temu w Dreźnie, sięgają rosyjskiego teatru awangardowego. Założyciel Dereva - Anton Adasinski pracował w słynnym rosyjskim teatrze klaunów Licedei. Niedługo potem został jednym z twórców Awii - grupy awangardowych muzyków i aktorów leningradzkich. W 1988 roku Adasinski założył Studio Derevo, które zdobyło światową sławę - m.in. zdobywając wiele prestiżowych nagród teatralnych . Derevo to nowoczesny zespół łączący pantomimę, taniec współczesny, butoh, rosyjską awangardę teatralną, komedię dell' arte, klaunadę, performance, physical theatre i happening. Derevo to teatr pięknych scenicznych obrazów o niezwykłej plastycznej urodzie. Nieodmiennie, przez lata istnienia teatru, "Derevo" wyraża myśli, uczucia i emocje poprzez fizyczny ruch i sztuki plastyczne. Istota systemu wypracowanego przez "Derevo" nie zmienia się. Rozwija się natomiast i dąży do perfekcji. "Pewnego razu..."
scenariusz i reżyseria: Anton Adassinski i Derevo
scenografia: Maxim Issaev
występują: Anton Adassinski, Elena Iarovaia, Tatiana Khabarova, Oleg Zhukovsky, Alexey Merkoushev
światło: Falk Dittrich
partytura muzyczna i projekt dźwięku: Andrej Sizintsev
dźwięk: Dima Abramov
technik sceniczny: Andrey Rubtsov
tour-managment: Karla Reinartz
management: Chester Muelle

Bajka o miłości, łzach i złamanych sercach
Dedukuję to przedstawianie wszystkim klaunom a szczególnie Slavie Poluninowi i teatrowi "Licedei" z którymi spędziłem wyjątkowe chwile w latach osiemdziesiątych.
Anton Adasinskiy

Tak więc... narodziła się opowieść...
To się po prostu zdarzyło. Dwoje ludzi zakochało się w sobie. Czując miłość, świat się przebudził ... Smoki w jaskiniach, chmury w górach, tekturowy policjant i kapitan żeglujący po dziewięciu morzach, zuchwały sędzia, latarenka morska, niema-głowa na kołach i Kupidyn Samouk, Noga o imieniu "Lida" i Jednorożec "Boris"...wszyscy pospieszyli na spotkanie Miłości. Ale Ona i On poczuli się uwięzieni w tym świecie i odlecieli na kieszonkowej komecie na poszukiwanie "Miasta Zakochanych". Wznosili się wyżej i wyżej w niebo. Za latającym zamkiem płaczącej ryby, na latającym kaktusie we wrotach z nóg Pierrota , Ona ześliznęła się, a kiedy On chwycił ją za rękę, znikneła w jego dłoni...

Teraz ona spała w ciągu dnia a On w nocy. Każde bało się obudzić to drugie i tylko szeptali sobie nawzajem sny do ucha. On śnił, że stał się bohaterem, ona, że jest księżniczką, i tak szepcząc sobie nawzajem sny nie mieli odwagi obudzić się, by nie polec w krwawej bitwie, która szalała dookoła. Jednego z wielu brzydkich dni, światło miłości zdobyło ich serca i od tej chwili ta opowieść wiedzie poprzez śmiech i łzy od niezdarnego Amora, przez eleganckiego szatana i wymagającą śmierć aż do nieznanego końca.

"Pewnego razu..." - jest bajką dedykowaną wiecznemu dziecku żyjącemu w każdym z nas.






foto: Rubens Cardia
publikacja za zgodą dyrektora artystycznego Festiwalu Bartłomieja Ostapczuka
© stronę tańca przygotowuje: wolna strefa
kontakt: wolnastrefa@poczta.onet.pl


główna     serwis tańca     powrót do: fabryka tańca     powrót do: V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu



odkryć strony od 20.10.2000

wolna strefa - serwis tańca: taniec współczesny, taniec nowoczesny, modern dance, festiwale tańca, teatry tańca, warsztaty tańca współczesnego

© wolf
wszystkie prawa zatrzeżone