fabryka tańca: produkcje teatralne i patronaty prasowe wolnej strefy


V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu
patronat prasowy wolnej strefy (Warszawa, 2005)

V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu - wykonawcy polscy

V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu (5th International Mime and Physical Theatre Festival)
19-28 sierpnia 2005 r.

Teatr Akt

Teatr Akt powstał w 1990 roku w Warszawie i tworzą go zawodowi aktorzy-mimowie, którzy już od pierwszych przedstawień technikę pantomimy wzbogacali o doświadczenia współczesnego teatru poszukującego czego rezultatem były spektakle "Zmarli nie opowiadają bajek", "Z ciemności wołałem", "Orestes". W 1991 roku Teatr rozszerza swoją działalność i tworzy, jako jeden z niewielu w Polsce, baśnie pantomimiczne dla dzieci. Ta rzadka forma znajduje gorący odbiór dziecięcej publiczności i uznanie krytyki (nagroda młodzieży i atest ASSITEJ'u dla spektaklu "Gdzie jest Mała Piu?", na MTIT w Pile w 1993 roku i Grand Prix za spektakl "Opowieść o Wietrze" na festiwalu "Małe Zderzenie" w Kłodzku w 1995 roku). W 1992 roku Akt zainspirowany formą i poetyką teatru ulicznego przygotowuje pierwsze spektakle plenerowe. Część przedstawień ulicznych odwołuje się do tradycji wędrownych komediantów, teatru jarmarcznego, cyrku, commedii dell'arte i oparta jest na bezpośrednim kontakcie z widzami, którzy często je współtworzą. Z takiego spotkania wyobraźni aktorów i widzów powstały spektakle "Ballada o Wielkoludzie" (nagroda na MTIT w Pile'93) i "Śmietnik" (nagroda publiczności na festiwalu A'PART w Katowicach) oraz parady uliczne i happeningi. Ciepłe przyjęcie i dostrzeżenie nowych możliwości wypowiedzi artystycznej przyczynia się do powstania większych widowisk plenerowych: "Perperuna" jest wędrówką do słowiańskich korzeni (mit o Perunie - bogu ognia), "Lewiatan" przenosi biblijną legendę o potworze przynoszącym ludziom nieszczęście we współczesny świat (Złota Maska na MFTU w Chojnicach'96), "Dzielny ołowiany żołnierz" nawiązuje do znanej baśni J.CH. Andersena (nagroda Fundacji Kultury na Festiwalu Teatru w Walizce - Łomża 2000). "Feniks" jest opowieścią o cywilizacji i naturze, ich walce ze sobą, która odbywa się we wewnątrzu każdego człowieka (Grand Prix 10. Festiwalu Teatralnego Dionizje'2002).

"Krótka historia o błękicie"
reżyseria - Teatr Akt
występują Tomasz Musiałowicz, Tomasz Dusiewicz

Jest to spektakl oparty na ruchu i grze koloru opowiadający w nietypowy sposób historię międzyludzkich kontaktów. Z ciszy i ciemności światło wydobywa dwie, umieszczone na osobnych postumentach postaci. Różni je kolor skóry (biel i granat) i dzieli odległość. Postaci te, mimo, ze nie zwracają na siebie uwagi, wykonują podobne, lustrzane ruchy. Trwa dziwny niemal statyczny taniec. Po pewnym czasie obie postaci opuszczają swoje dotychczasowe stanowiska, by spotkać się po środku sceny we wspólnej przestrzeni. Odnosi się wrażenie iż od początku nastawione są do siebie nieufnie, a nawet wrogo. Być może potwierdza to opinię, że natura człowieka nie zawsze jest pokojowa.

W końcu następuje fizyczny kontakt. Poprzez symboliczną walkę, aktorzy opowiadają historię o podobieństwach i różnicach, wpływie innych ludzi na wybór naszej własnej życiowej drogi. W czasie zmagań farby, które pokrywają ciała performerów mieszają się i obie postaci stają się identyczne. Pod koniec spektaklu powracają na swoje początkowe stanowiska. Tak więc spektakl (podobnie jak ludzkie życie) zatacza krąg - choć bohaterowie nie są już tacy jak dawniej. Są inni, bo naznaczeni nowym doświadczeniem. To wzajemny kontakt ukształtował ich nowy wygląd.

Przedstawienie jest oszczędne w środkach - jego istotę stanowi ruch, kolor i światło. Środki te wydobywają i podkreślają również doskonałość ludzkiego ciała, które w codziennym życiu ginie pod warstwami odzieży. Wizualnie spektakl przypomina zwielokrotnione obrazy, które w finale tworzą wielką błękitną kompozycję.

Teatr Formy

Teatr Formy - istnieje od 1996, wcześniej pod nazwą Współczesny Teatr Pantomimy, założony i prowadzony przez Józefa Markockiego, który wyrósł z Wrocławskiego Teatru Pantomimy, szkoły i tradycji polskiego mimu zbiorowego, stworzonej przez mistrza Henryka Tomaszewskiego. Zespół łącząc w swych spektaklach elementy pantomimy, tańca klasycznego i współczesnego, a także techniki właściwe dla teatru dramatycznego, wypracował swój indywidualny styl i własne środki wyrazu artystycznego. Zespół ma w swoim repertuarze kilka spektakli: "Alternacje przestrzeni" (1996), "Uroczysko" (1998), "Misterium Chleba i Kamienia" (1999), "Homo Sensibilis" (1999), "Walka Postu z Karnawałem" (2000), "Only you" (2001), "Babel" (2001), "Głód" (2002), "Ulica krokodyli" (2003), "Kreisau 412" (2005) Egalitaryzm wpisany w sztukę pantomimy pozwala im przekraczać granice kulturowe i językowe. Entuzjazm z jakim publiczność przyjmuje kolejne projekty Józefa Markockiego pozwala wierzyć, że sztuka mimiki, gestu i ruchu - magia i maestria języka nie wymagającego tłumacza, pozwala dotrzeć do emocji i myśli bez fałszu i kłamstwa.

"Ulica krokodyli"
opracowanie, reżyseria, scenografia: Józef Markocki
obsada: Ewelina Ciszewska, Monika Konieczna, Tomasz Żytka, Grzegorz Szymczyk, Józef Markocki
muzyka: Krzysztof Borowicz

"Świat kobiecy ulicy Krokodylej odznacza się całkiem miernym zepsuciem, zagłuszonym grubymi warstwami przesądów moralnych i banalnej pospolitości. W tym mieście taniego materiału ludzkiego brak także wybujałości i instynktu, brak niezwykłych i ciemnych namiętności. Ulica krokodyli była koncesją naszego miasta na rzecz nowoczesności... Widocznie nie stać nas było na nic innego, jak na papierową imitację, jak na fotomontaż złożony z wycinków zleżałych, zeszłorocznych gazet (...) " Bruno Schulz Spektakl powstał zarówno na kanwie prozy, grafik i rysunków, jak i motywów biograficznych polskiego pisarza żydowskiego pochodzenia Brunona Schulza.
Ulica Krokodyli, to miejsce dziwne, magiczne, gdzie ludzie patrzą na siebie inaczej, trochę jakby podejrzliwie, prowokacyjnie zapraszając w miejsca, gdzie jawa miesza się ze snem, mit z rzeczywistością. "Ulica..." uosabia to wszystko, co można by określić mianem zepsucia wielkomiejskiego... to pachnący blichtrem, odpychający i fascynujący zarazem świat, gdzie luksus i dostojeństwo splata się z tandetą, ale też świat, w którym następuje przekraczanie tabu...
Sięgnąłem do prozy Brunona Schulza, ponieważ dla mnie, jego twórczość pozostaje tajemnicza, nieodgadniona, szalenie wizyjna, znajdują się w niej pokłady znaczeń i treści, które wydają się być absolutnie ponadczasowe. Spektakl "Ulica Krokodyli" jest próbą ukazania człowieka z jego podświadomymi dążeniami, pragnieniami, lękami, słowem tym wszystkim, co towarzyszy nam od dzieciństwa i stanowi o złożoności natury ludzkiej.
Józef Markocki

Józef Markocki - dyrektor artystyczny Teatru Formy, aktor, pedagog, reżyser, absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej na wydziale aktorskim. Ukończył Państwową Szkołę Muzyczną II St. Pracował we Wrocławskim Teatrze Pantomimy Henryka Tomaszewskiego. Wykładowca z zakresu Pantomimy i Maski w Wyższej Szkole Teatralnej na wydziale lalkarskim oraz na wydziale Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Wykładowca z zakresu Art Corporel przy Instytut Für Kulturell Infrastruktur Sachsen Görlitz oraz Technische Universität Dresden. Prowadzi staże i warsztaty pantomimiczne w kraju i za granicą. W 2002 r. laureat Złotej Iglicy - dorocznej nagrody przyznawanej przez teatralną publiczność Wrocławia. Założyciel i aktor Współczesnego Teatru Pantomimy, obecnie Teatru Formy.






foto: Sułek
publikacja za zgodą dyrektora artystycznego Festiwalu Bartłomieja Ostapczuka
© stronę tańca przygotowuje: wolna strefa
kontakt: wolnastrefa@poczta.onet.pl


główna     serwis tańca     powrót do: fabryka tańca     powrót do: V Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu



odkryć strony od 20.10.2000

wolna strefa - serwis tańca: taniec współczesny, taniec nowoczesny, modern dance, festiwale tańca, teatry tańca, warsztaty tańca współczesnego

© wolf
wszystkie prawa zatrzeżone