fabryka tańca: produkcje teatralne i patronaty prasowe wolnej strefy


IX Międzynarodowe Spotkania Teatrów Tańca
patronat prasowy wolnej strefy (Lublin, 2005)

Informacje o spektaklach

Souloworks/Andrea E. Woods & Germaul Y. Barnes/ Viewsic Expressions (USA)

"Nie/Widzialne bramy", choreografia: Germaul Y. Barnes, tańczy: Germaul Y. Barnes, muzyka: Lamborena, kostium: Steven Barnes, premiera: czerwiec 2000

"Maksymalna wolność", choreografia: Andrea E. Woods, tańczy: Andrea E. Woods, muzyka: Max Roach, kostium: Andrea E. Woods, premiera: marzec 2005

"Gotowy...?", choreografia: Germaul Y. Barnes, tańczy: Germaul Y. Barnes, muzyka: Cole Poter, kostiumy: Pat Brooks, Germaul Y. Barnes, premiera: sierpień 2004

"Drapieżny ptak modlitwy", choreografia: Andrea E. Woods, tańczy: Andrea E. Woods, muzyka: S. Sarkissian, Alice Coltrane, wideo: Andrea E. Woods, premiera: kwiecień 2005

"Dawniej i dziś", choreografia: Germaul Y. Barnes, Andrea E. Woods, tańczą: Germaul Y. Barnes, Andrea E. Woods, muzyka: Ebony Hillbillies, Woody Guthrie, premiera: Lublin, 12 listopada 2005, czas całości: 40 min.

Andrea E. Woods, dyrektor artystyczny Souloworks/Andrea E. Woods & Dancers (Brooklyn, Nowy Jork), tancerka, choreograf i artystka wideo; ukończyła z wyróżnieniem Adelphi University i zaczynała swoją karierę współpracując m.in. z Clivem Thompsonem, Leni Wylliams i Saeko Icinohe. W latach 1989 - 1995 była tancerką i tzw. rehearsal director (prowadzenie prób spektakli) w sławnym Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Co. Andrea E. Woods nazwała zwój zespół Souloworks ponieważ jej choreografie, jak sama mówi, rodzą się w sercu, pochodzą z duszy. Wykorzystuje w nich taniec, muzykę (szczególnie bluesa, jazz i rytmy folkowe), a także słowo mówione i różne media wpisując się bardzo wyraziście we współczesny folklor afro-amerykański.

Germaul Yusef Barnes, tancerz, choreograf, nauczyciel, antropolog; przez dziewięć lat był solistą sławnej Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company. W 2003 roku otrzymał prestiżową nagrodę New York Dance and Performance Award: The Bessies. Współpracował z Philadanco - Philadelphia Dance Company, Movement Source Inc. Dance Co i Group Motion Dance Company. Jest założycielem kierowanej obecnie przez siebie organizacji artystycznej Viewsic Expression działającej na rzecz promocji multimedialnych spektakli tanecznych oraz wystaw i cykli edukacyjnych.

AURA Dance Theatre (Litwa)

"Strefa Aseptyczna lub Litewskie Granie", koncepcja i choreografia: Birute Letukaite muzyka: Rolandas Cikanavicius, Darius Čiuta, Skardas, Orlandas Narusis, Raimundas Eimontas, A. Chaczaturian, kostiumy: Birute Letukaite, Inga Kažemekiene, światło: Birute Letukaite, Vladimiras Serstobojevas, wideo: Saulius Paliukas, premiera: marzec 2004, czas: 30 min.

Spektakl Birute Letukaite próbuje ukazać nieustannie zderzające się zjawiska przeciwstawne: sterylną prawdę i twórczy błąd, przeciętność i indywidualność, niekonwencjonalność i konformizm. Spektakl ujawnia istotne nieporozumienie: strach przed złapaniem bakcyla niezgody na łatwe poddanie się stereotypom" - Vida Savičiunaite "Lietuvos rytas", Litwa

AURA Dance Theatre powstał w 1980 roku w Kownie i jest jedynym na Litwie teatrem tańca modern stale wspieranym przez władze miejskie. Jest też jedną z nielicznych litewskich kompanii osiągających poziom profesjonalny. Od roku 1991 Zespół współpracuje ze sławnymi choreografami z Europy Zachodniej i USA, m.in. Tamarą Rogoff (USA), Roystonem Maldomem (Wielka Brytania), Alainem Bernardem (Szwajcaria), Sebastianem Prantlem (Austria). Spektakle AURA Dance Theatre były prezentowane i nagradzane m.in. na międzynarodowych festiwalach w Witebsku, Kaliszu i Tallinie. Spektakle AURY były prezentowane i nagradzane na takich festiwalach jak Międzynarodowy Festiwal Współczesnej Choreografii w Witebsku, Międzynarodowe Prezentacje Współczesnych Form Tanecznych w Kaliszu, Festiwalu "Evolution" w Tallinie, Platformie Festiwalu "Bagnolet" w Tallinie. Choreograf zespołu Birute Letukaite jest także pomysłodawcą i od 15 lat dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu Tańca Współczesnego w Kownie.

Cie Linga (Szwajcaria)

"Zapakuj mnie", koncepcja i choreografia: Katarzyna Gdaniec, Marco Cantalupo, muzyka: Radian, Jim Black, Beequeen, A. Wollscheid, P. Anka, kostiumy: Marthold Vis, światło: Bert De Raeymaecker, tańczą: Elodie Boulet, Jérôme Benoist, Johana Cessiecq, Stanislav Genadiev, Gérald Durand, produkcja: Compagnie Linga i Théâtre de l'Octogone (Pully, Szwajcaria), pokaz spektaklu wspierany jest przez Szwjcarską Fundację Kultury Pro Helvetia, premiera: kwiecień 2005, czas: 60 min

"Zapakuj mnie" - Reklama, ten nieproporcjonalnie rozdymany społeczny fenomen, ujawnia pewną cyniczną ideę, która przemienia świat w towar. Przesłanie, ciągle powtarzane, jest jasne: konsumpcja jest rozwiązaniem wszystkich problemów. Towar jest w samym centrum i staje się sensem życia, a (super)market - świątynią. W swoim nowym spektaklu, choreografowie wraz z tancerzami rzucają światło na techniki uwodzenia konsumenta - "reklama w służbie społeczeństwa". Kompania Cie Linga z właściwym sobie poczuciem humoru bada kondycję współczesnego człowieka ogarniętego dominującą ideologią, usiłując skłonić go do zmiany postawy.

Grupa Cie Linga została założona w 1992 r. przez Katarzynę Gdaniec i Marco Cantalupo. Rok później zaproponowano zespołowi stałe miejsce w Octogone Theater w Pully/Lausanne, znaczącej instytucji dla kultury narodowej Szwajcarii. Ich niekonwencjonalne i fizyczne w stylu prace przyniosły im rozgłos w Europie, Ameryce Południowej i Środkowym Wschodzie. Zarówno zespół jak i choreografowie wielokrotnie otrzymywali prestiżowe nagrody, a ich prace znajdują się w repertuarze takich uznanych scen jak Dresdner Ballet, Ballet of the Mannheim Opera, Florence's Opera Ballet czy National Ballet of Portugal.

Compagnie Stanislaw Wisniewski (Francja)

"Portrety", choreografia: Stanislaw Wisniewski, wykonawcy: Karen Gaborel, Cecile Pgaz, Serge Malet, Aurelien le Glaunec, muzyka: Teed Zahmal, światło: Cyril Benhaim, scenografia: Perrine Leclere, kostiumy: Celine Pigeot, premiera: listopad 2004, czas: 55 min.

Kto to mówi? Dziś, przez większość czasu czytamy, słuchamy, oglądamy, przetrawiamy całą masę znaków nie zdając sobie nawet sprawy od kogo i skąd do nas docierają.... Prymitywność nowoczesności... Na scenie mówią dziś tancerze i choreograf. Zapytany o swoje pochodzenie opowiada on o masowych przesiedleniach w jego ojczystym kraju, o utracie domu, o ostatecznym wygnaniu... Na scenie choreograf umieszcza ściany z luster, które mają go ogarnąć w jego wielości i ukazać widzowi scenę pełną odbić. W tej oryginalnej przestrzeni widz spostrzega także swoje odbicie i widzi tancerzy z ich zwykle niewidocznej strony. Spektakl gromadzi obrazy ukazujące autora i buduje rosnącą serię portretów... Autor analizuje własną historię, która należy także do nas. Obserwujemy wewnętrzne i zewnętrzne wygnanie, które trzeba przezwyciężać ciągle na nowo, tak jak ciągle nowe powstają wokół nas granice.

Stanislaw Wisniewski, rozpoczął swoją karierę jako tancerz klasyczny. Zdobył także szerokie wykształcenie w dziedzinie tańca modern. Przez pewien czas związany był ze sławnym zespołem Conrada Drzewieckiego Polski Teatr Tańca w Poznaniu. 20 lat temu osiedlił się we Francji, gdzie znalazł możliwość szerokiego rozwoju swojej ekspresji artystycznej w repertuarze neoklasycznym, modernowym i współczesnym. Dzięki pracy w takich zespołach jak Ballet d'Avignon, Ballet du Rhin i Ballet de l'Opéra National de Lyon miał okazję spotkać się z tak znakomitymi choreografami jak Maguy Marin, Bill T. Jones, Angelin Preljocaj, Mats Ek, Christopher Bruce i William Forsythe. Jako choreograf otrzymał prestiżową nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Choreografii w Tokio. Dzięki wsparciu władz miasta Vaulx en Velin oraz tamtejszego Centrum Kultury Charlie Chaplina założył w 1995 roku własny zespół pod nazwą Compagnie Stanislaw Wisniewski. Ponadto Kompania korzysta z regularnego wsparcia Rady Regionu Rhones-Alpes i DRAC, jak również Francuskiego Stowarzyszenia Działań Artystycznych (AFAA).

Joe Alter Dance Group (USA)

"23:59:59", choreografia: Joe Alter, muzyka: Aleksander Kościów, media/kostiumy/światło: Joe Alter, tańczą: Joe Alter, Elizabeth Swallow, muzycy: Małgorzata Zielińska-Kościów - fortepian, Wojciech Dutkiewicz - wiolonczela I, Michał Zieliński - wiolonczela II

"Lustro w lustrze", choreografia/Improwizacja: Joe Alter, muzyka: Arvo Part, kostium/światło: Joe Alter, premiera: Lublin, 12 listopada 2005, czas całości: 35 min.

Joe Alter, tancerz, choreograf, nauczyciel, założyciel i dyrektor Joe Alter Dance Group. Dyplom i specjalizację z choreografii i technologii tańca uzyskał na Uniwersytecie Stanowym w Ohio. Jego prace były prezentowane w USA (The Kitchen, The Sylvia and Danny Kaye Playhouse, the and 92nd St. Y Harkness Center for Dance in New York City), a także w Niemczech, Polsce i Jugosławii. Joe Alter jest także autorem programu "Polish Project", którego celem było umożliwienie młodzieży ze środowisk upośledzonych z całej Polski uczestnictwa w kreacji artystycznej. Obecnie Joe Alter jest wykładowcą w San Diego State University. Prezentacja i pobyt Joe Alter Dance Group jest wpierana przez Uniwersytet Stanowy w San Diego.

Elizabeth Swallow współpracowała m.in. z Dance Alloy pod kierownictwem Marka Taylora, Terry O'Connor, David Rouseve, Nina Martin, Nancy McCaleb. Jej autorskie choreografie były prezentowane w San Diego Museum of Contemporary Arts, The Academy of Performing Arts, a także Sushi Performance and Visual Arts. Obecnie Elizabeth Swallow jest członkiem kompanii McCaleb Dance. Po raz pierwszy współpracuje z Joe Alterem.

Aleksander Kościów, kompozytor. Ukończył Akadenię Muzyczną w Warszawie (1998) pod kierunkiem profesorów: M. Borowskiego (kompozycja) i B. Sroczyńskiego (altówka). Obecnie jest wykładowcą Akademii na wydziale kompozycji. Jego prace prezentowane były na wielu festiwalach i koncertach muzyki współczesnej w Polsce, a także w Niemczech, Rosji, Ukrainie, Japonii, Włoszech i Francji. Od 1999 roku współpracuje z Joe Alterem.

Lubelski Teatr Tańca (Lublin)

"Snooker" (work in progress), koncepcja: Hanna Strzemiecka, choreografia: Hanna Strzemiecka i zespół, muzyka: Friderick Händel, Cinematic Orchestra, efekty dźwiękowe: Andrzej Rusin, scenografia: Marek Wierzchowski wg koncepcji Hanny Strzemieckiej, tańczą: Beata Pałka, Anna Żak, Ryszard Kalinowski, Wojtek Kaproń, premiera: Lublin, 10 Listopada 2005, czas: 25 min.

Z teorii inercji: Naturalne przeciwstawienie się przez masę wszelkim zmianom ruchu nazywamy oporem bezwładnościowym lub inercją. Bezpośrednio inercji zobaczyć nie można, ale da się ją odczuć jako nacisk (ucisk), niekiedy bolesny. Inercja jest istotnym czynnikiem sprzyjającym powielaniu wzorców działania.

Lubelski Teatr Tańca powstał w 2001. Założycielem, choreografem i dyrektorem artystycznym LTT jest Hanna Strzemiecka. Jednak zarówno choreograf, jak i tancerze rozpoczynali swoją działalność w Grupie Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej w 1993. Grupa ta wywodząca się z niezależnego ruchu studenckiego z biegiem czasu wypracowała własny, niepowtarzalny, a z czasem rozpoznawalny w Polsce i za granicą styl tańca i stała się jednym z wiodących zespołów tańca współczesnego w Polsce. Dzięki konsekwentnej realizacji artystycznych założeń Grupy w listopadzie 2001 powstał profesjonalny teatr tańca z siedzibą w Centrum Kultury w Lublinie. Lubelski Teatr Tańca realizuje zarówno samodzielne jak i wspólne z GTWPL projekty artystyczne i edukacyjne, m.in. Międzynarodowe Lubelskie Spotkania Teatrów Tańca (rokrocznie od 1997), Festiwal "Chagall w Lublinie" (2003), Forum Tańca Współczesnego - Prezentacje Polskich Teatrów Tańca (od 2003). Teatr wielokrotnie gościł na międzynarodowych festiwalach i prezentacjach w Polsce - Bytom, Kraków, Kalisz, Warszawa, Poznań, Łódź, Sanok, Białystok, a także za granicą - USA, Szwajcaria, Francja, Węgry, Finlandia, Litwa, Rosja, Niemcy, Austria, Tunezja, Holandia, Białoruś.

Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej (Lublin)

"Piejo, dziobio, gdaczo...", choreografia: Hanna Strzemiecka, muzyka: Eva Tremel, Ruth von Mengersen, Anne Eisensee, Mathias Hudelmayer, Stephan Mohr, Hannu Huushonen, światło: Hanna Strzemiecka, tańczą: Aldona Olchowska, Beata Pałka, Joanna Szot, Katarzyna Wełna, Anna Wywiał, Dorota Świć, Danuta Wójcik, premiera: Lublin, 10 Listopada 2005, czas: 20 min.

Naiwnie uległy babiniec. Nie wystarczy wykrzyczeć chcenie... Potrzeba wewnętrznej ciszy by zacząć szukać, znaleźć, dokonać.

Marta Pietruszka - Teatr Gestu i Ruchu (Kraków)

"Śmierć Ofelii", choreografia: Olga A. Marcinkiewicz, Marta Pietruszka, scenografia: M. Kotański, muzyka: A. Vivaldi, Purcell, Adams, tańczy: Marta Pietruszka, premiera: 1998, czas: 23 min.

Bezpośrednią inspirację spektaklu "Śmierć Ofelii" stanowiła "Mimika..." W. Bogusławskiego - XIX-wieczny podręcznik dla adeptów sztuki aktorskiej, będący zbiorem skodyfikowanych gestów i póz teatralnych, opowiadających podstawowym stanom emocjonalnym, takimi jak gniew, smutek i radość. Jest to podręcznik martwych dzisiaj gestów i sztucznych układów ciała, które wówczas stanowiły reformatorski krok w kierunku prawdy psychologicznej. Właśnie martwota konwencji i pusta forma teatralna nasunęły myśl o postaci, która zderza się z nimi na płaszczyźnie społecznej i pada ich ofiarą. Tematem przedstawienia jest portret psychologiczny postaci ulegającej rozpadowi osobowości na społeczną, dworską oraz uczuć i instynktów.

Marta Pietruszka rozpoczynała swoją karierę w krakowskim Teatrze Tańca Kontrast w 1983 roku. Następnie została współzałożycielką, tancerką i asystentem choreografa Eksperymentalnego Studio Tańca EST w Krakowie, gdzie współpracowała z choreografami z Polski i USA. Tańczyła także w gdzie była "stałym gościem". Realizowała projekty we współpracy z: Gdańskim Teatrem Tańca, Śląskim Teatrem Tańca, Goethe Institut i Bunkrem Sztuki. W 1998 roku wraz z Olgą Marcinkiewicz założyła Teatr Gestu i Ruchu gdzie przygotowała spektakle - choreografie solowe. Współpracuje z teatrami dramatycznymi, Teatrem "38", Teatrem Andrzeja Sadowskiego, oraz z Iwoną Olszowską (tancerz, choreograf) i Bożeną Pędziwiatr (scenograf, kostiumolog). Od roku 2003 jest dyrektorem artystycznym szkoły Artystyczna Alternatywa, kierunek choreografia sceniczna, a od 2004 jest opiekunem artystycznym Sceny Tańca Współczesnego przy Staromiejskim Centrum Kultury Młodzieży w Krakowie.

Rogie & Company (Holandia)

"Klucz do celi mnicha", choreografia i scenografia: Piet Rogie, muzyka: William Schottstaedt, Meredith Monk a.o., światło: André Goos, Piet Rogie, kostiumy: Mabinte van de Belt, film: Piet Rogie, kamera: Henk Leurink, montaż: Erik van de Belt, fragmenty tekstów: Charlotte Brontë, Fiodor Dostojewski, Blaise Pascal, Harold Pinter, William Shakespeare, kreacja: Peter Cseri, Angelina Deck, Sabine Molenaar, Irena Mikec, I-Chen Zuffellato, premiera: 2005, czas: 70 min.

Poprzez swój nowy spektakl choreograf, Piet Rogie, obiera nowy kurs w karierze. Spektakl ten ma źródło w solowej pracy choreografa zatytułowanej "Mnich" z roku 2004. Wraz ze spektaklami "Wiosna" i "Echo", "Mnich" tworzył tryptyk pod tytułem "Odbicia krzyku", którym świętował 15-lecie istnienia swojego zespołu. W nowym spektaklu piątka tancerzy wybiera się w podróż do sedna ich indywidualności. Pozostawiając za sobą miejsca, z których pochodzą, poszukują oni teraz klucza do celi zamieszkującego w nich mnicha. Sceny nabierają charakteru medytacji i zyskują wspaniałą wizualną siłę. Fragmenty zaczerpnięte z dzieł Blaise'a Pascala, Dostojewskiego i Szekspira wzmacniają poczucie uwolnienia się od ograniczeń stawianych przez czas.

Piet Rogie studiował w Academie voor Schone Kunsten w Gent (Belgia) oraz w Koninklijke Balletschool w Antwerpii. W roku 1979 osiadł w Rotterdamie, gdzie spełniał się jako tancerz, choreograf, inscenizator i projektant świateł. Od roku 1989 prowadzi własna grupę Rogie&Company, z którą stworzył takie choreografie jak Kataloog, Judit, NAAST, Lichaam, Panorama, Tragic Torso, Fruitt(h)ree czy WO/MAN. Piet Rogie współpracował także z innymi kompaniami i instytucjami, także zagranicznymi, o profilu tanecznym i teatralnym. W roku 1996 otrzymał on przyznawaną co dwa lata nagrodę Holenderskiego Stowarzyszenia Dyrektorów Teatrów (VSCD), a w następnym roku prestiżową nagrodę teatralną Prins Bernhard Fonds za całokształt pracy.

Zespół Rogie & Company powstał w Rotterdamie w 1989 roku. W latach 2001 - 2004 Kompania była finansowana ze środków rządowego programu kulturalnego, co umożliwiło dynamiczny rozwój zespołu m.in. poprzez nawiązanie współpracy z choreografami, projektantami, kompozytorami i architektami, a w konsekwencji do podjęcia nowych artystycznych wyzwań. Rogie & Company daje rocznie ok. 60 koncertów w Holandii, a także podróżuje po świecie (Korea Południowa, RPA, Francja, Niemcy, Egipt).

Śląski Teatr Tańca (Bytom)

"Czar Zwyczajnych Dni - Sen Świętego", choreografia: Jacek Łumiński, tańczą: Sylwia Hefczyńska -Lewandowska, Sebastian Zajkowski, Leszek Stanek, Eryk Makohon, Eva Lackova, Korina Kordova, Aleksander Kopański, premiera: kwiecień 2005, czas: 65 min.

"Czar Zwyczajnych Dni - Sen Świętego" to spektakl o pewnym nierealnym miejscu, pomiędzy złudą i rzeczywistością. Jest to miejsce, w którym ludzie żyją nieświadomi tego co rzeczywiste, a co nierealne. Spotykają się w realnym życiu, nie zauważając piękna ani wartości, nie wiedzą też czy miłość, którą napotykają jest prawdziwa; nie odróżniają kłamstwa od uczciwości i żyją spoglądając z nadzieją w odległe światy, w których szukają uleczenia. Postaci nie zatrzymują się ani na moment w swoich poszukiwaniach ideału i czegoś co pomogłoby im trwać przy podjętych decyzjach, utrwalając ich więź z tradycją oraz czyniąc ich życie sensownym. Są pochłonięci tym co przynosi dzień: bawią się, walczą ambitnie o pozycję zawodową, spierają się z przyjaciółmi. Wszystko to rozgrywa się we śnie świętego i zwyczajne dni przestają już być zwykłymi dniami. Widz sam łączy elementy spektaklu tworząc czyste obrazy we własnej wyobraźni.
Jacek Łumiński

Śląski Teatr Tańca - pierwszy polski zawodowy zespół tańca współczesnego założony w 1991 roku w Bytomiu przez dyrektora/choreografa Jacka Łumińskiego, który stworzył nową formę i styl w oparciu o bogate narodowe tradycje kulturalne. Styl choreograficzny Łumińskiego i tworzony przez niego materiał ruchowy wywodzą się z tradycyjnych oraz współczesnych form tanecznych i są ściśle związane z kulturą polską. Gdziekolwiek za granicą zespół występuje, czy też prowadzi warsztaty, uważa się je za nieporównywalne i nowatorskie. Śląski Teatr Tańca występował i prowadził zajęcia warsztatowe w Polsce oraz w Niemczech, Izraelu, Słowacji, Republice Czeskiej, na Węgrzech, w Szwajcarii, Finlandii, we Włoszech, Wielkiej Brytanii, Luksemburgu i kilkakrotnie w USA. W repertuarze zespołu znalazły się spektakle Jacka Łumińskiego, Avi Kaisera (Belgia), Anny Sokolow (USA), Terese Freedman (USA), Marka Haima (USA), Risy Jaroslow (USA), Melissy Monteros (USA), Stephanie Skura (USA), Wendella Beaversa (USA), Sama Costy (USA), Franka Handelera i Diane Elshout (Holandia), Christine Brunel (Niemcy), Henrietty Horn (Niemcy), Conrada Drzewieckiego, Paula Claydena (Wielka Brytania) oraz wznowienia historycznych prac choreograficznych Poli Nireńskiej- polskiej tancerki/choreografa doby międzywojennej, przygotowanych przez Rimę Faber (USA). W roku 2002 ŚTT występował z sukcesem w Nowym Jorku (The Kitchen) i Dusseldorfie (Global Dance). W roku 2004 spektakl Jacka Łumińskiego "Makrokrempatologia - myśli mocno potargane" był prezentowany na scenach w Kalkucie (Indie), Vancouver (Kanada) i Los Angeles (USA). W mijającym roku podczas festiwalu Vanvouver Dance Festival odbyła się premiera spektaklu "Here to There" będącego rezultatem wspólnego projektu zrealizowanego przez ŚTT i Kokoro Dance Company z Kanady.

Te'Art Kam (Toruń)

"Raidho Ben Wunjo", reżyseria i choreografia: Kamila Jankowska, w drodze: Kama Jankowska, Kama Jezierska, muzyka: się stwarza... a kamień - wspiera w drodze wędrowca, światło: Witold Jurewicz, kostiumy: Te'Art Kam, premiera: styczeń 2005, czas: 40 min.

"I oto ukryty w sekretnej jaskini Serca, gdzie Duch i Materia ostatecznie się jednoczą, gdzie Pustka obejmuje wszystkie Formy, gdzie Wieczność radośnie wyśpiewuje pochwały wspaniałego Czasu, gdzie Wstępowanie i Zstępowanie trwają miłośnie objęte w dźwięku jednej klaszczącej dłoni - tutaj zawsze we wszechświecie Jednego Smaku, Kosmos rozpoznaje swoją prawdziwą naturę. I pamiętasz? Tu w Sercu, gdzie ta para ostatecznie się jednoczy, cała gra, koszmar ewolucji, jest rozegrana, a ty jesteś dokładnie tam, gdzie byłeś, nim rozpoczął się Spektakl. Nagle wstrząśnięty całkowitą oczywistością, rozpoznajesz własną Pierwotną Twarz, twarz całkowitej Pustki, która uśmiech się jako całe stworzenie i śpiewa jako cały Kosmos. Pozostaje tylko uśmiech i odbicie księżyca w cichym stawie, późno w krystalicznie czystą noc".
Ken Wilber "Krótka historia wszystkiego"

Te'Art Kam tworzą Kama Jankowska i Kama Jezierska. Każda z Kam ma własne doświadczenia: życiowe, taneczne, reżyserskie, choreograficzne i aktorskie. Spotkały się w pracy nad projektem "Wycinanka" i okazało się, że podobnie "poszukują". Od 2004 roku wspólnie pozwalają ciałom "gadać" dostępnymi dla nich językami z przekonaniem, że "zabawa to zbyt poważna sprawa by ją ignorować". W taki sposób tworzą wypowiedzi sceniczne z radością wymieniając się doświadczeniami i cały czas się ucząc. Spektakl "Raidho Ben Wunjo" (to trzecia wspólna realizacja Kam) był grany i nagradzany na festiwalach w kraju i zagranicą, m. in. otrzymał II nagrodę "za poszukiwanie i rozwijanie indywidualnej drogi twórczej w choreografii" na XIII Międzynarodowych Prezentacjach Współczesnych Form Tanecznych - Kalisz 2005.

W&M Physical Theatre (Kanada/Polska)

"Made in Polska - muzeum wyobraźni", choreografia: Wojciech Mochniej we współpracy z Tomaszem Wygodą, wykonawcy: Wojciech Mochniej, Tomasz Wygoda, światło: Aleksandra Machnik (projekt oryginalny: Steve Isom), kostiumy: Quinn McCrimmon, premiera: kwiecień 2004, czas: 50 min.

"Made in Polska" to spektakl polskich zawodowych tancerzy i choreografów, których podstawowym celem było zweryfikowanie obrazu polskiego tancerza - mężczyzny, a także dyskusja ze stereotypami dotyczącymi mężczyzn w szerszym społecznym kontekście. Spektakl jest wyjątkowym spotkaniem dwóch tancerzy, dwóch mężczyzn którzy chcą opowiedzieć nam o ważnych wydarzeniach, spotkaniach, emocjach, które były i wciąż są częścią ich życia... życia każdego faceta. Spektakl był prezentowany z dużym powodzeniem zarówno w Kanadzie jak i w Polsce.

W&M Physical Theatre powstał w 1994 pod nazwą Gdański Teatr Tańca i jest wspólnym przedsięwzięciem Melissy Monteros i Wojciecha Mochnieja. Choć współpracują ze sobą już od 12 lat Artyści wciąż wnoszą do wspólnej pracy odrębne spojrzenia na sztukę. Efektem tej współpracy jest oryginalna mieszanka dynamiki ruchu, intensywnych emocji i surowej fizyczności. Ich prace często określane są jako "mocne", "niepokojące", "przypominające Grotowskiego". Zespół występował w Austrii, Finlandii, Niemczech, Węgrzech, Litwie, Włoszech , Estonii, Szwecji i oczywiście w Polsce i Kanadzie.



foto: Jarosław Cieślikowski (na zdjęciu: Lubelski Teatr Tańca)
publikacja: za zgodą: Jarosław Cieślikowski
© stronę tańca przygotowuje: wolna strefa
kontakt: wolnastrefa@poczta.onet.pl


główna     serwis tańca     powrót do: fabryka tańca     powrót do: IX Międzynarodowe Spotkania Teatrów Tańca



odkryć strony od 20.10.2000

wolna strefa - serwis tańca: taniec współczesny, taniec nowoczesny, modern dance, festiwale tańca, teatry tańca, warsztaty tańca współczesnego

© wolf
wszystkie prawa zatrzeżone