fabryka tańca: produkcje teatralne i patronaty prasowe wolnej strefy


6. Międzynarodowy Festiwal
Sztuki Mimu
patronat prasowy wolnej strefy (Warszawa, 2006)

6. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu
Termin premiery: 18-28 sierpnia
Teatr Na Woli, Warszawa

6. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu - spektakle i sylwetki artystów
(18-22 sierpnia)

18 sierpnia
"Pierre et Jeanne" Monsier et madame O (Francja)

"Pierre et Jeanne" ("Pierre i Jeanne") - Pierre i Jeanne marzą o miłości. Jednak ich życie miłosne, składające się głównie z nieudanych randek i spotkań prowadzących donikąd, pogrąża oboje w ich własnych samotnych przepaściach. Momentami śmieszna, momentami cyniczna historia intymna opowiada o niewiarygodnych, erotycznych i zmysłowych przygodach mężczyzny i kobiety błąkających się w poszukiwaniu bratniej duszy.

La Compagnie de Monsieur et Madame O - założony w roku 1998 teatr jest organizacją non profit. Jego głównym celem jest promowanie i rozpowszechnianie sztuki mimu poprzez produkcję spektakli, tournee, nauczanie praktyczne i teoretyczne. Dyrektorami artystycznymi teatru są Violaine Planet i Laureat Clairet. Oboje fascynuje teatr wizualny, cielesny, poetycki teatr na granicy mimu, tańca i cyrku. Nie wyrzekając się tego, co wynieśli ze szkoły Marcela Marceau, czerpiąc z bogatych doświadczeń artystycznych znajdują własne środki wyrazu dramatycznego i techniki nauczania.

Violaine Clarnet, autorka i reżyser, po czterech latach spędzonych w Ecole nationale du Cirque Annie Fratellini, rozpoczęła naukę w Ecole Internationale de Mimodrame de Paris Marcel Marceau. Ukończywszy ją w roku 1995, przystąpiła do La Compagnie de Mimodrame Marcela Marceau, biorąc udział w spektaklu An Evening In Eden (Wieczór w Edenie), w jego reżyserii. Jednocześnie organizowała i przygotowywała choreografię do różnego rodzaju spektakli we Francji i Japonii, występując także w reklamach i filmach krótkometrażowych. Obecnie prowadzi również zajęcia artystyczne dla młodzieży i dorosłych we Francji i Niemczech.

Laureat Clairet, aktor i reżyser, po zdobyciu licencjatu i dyplomu uniwersyteckiego, ukończył w 1992 roku Ecole Internationale de Mimodrame de Paris Marcel Marceau. Pracował jako aktor, mim, akrobata i tancerz w najróżniejszych produkcjach na całym świecie (Korea Południowa, Japonia, Chiny, Europa), występując również w wielu filmach dokumentalnych, reklamach i wideoklipach. Ponadto stworzył szereg różnych mimodramów ("Interpido", "The Crow Dance", "Maitre Clown sur un piano perchie..."). Pracował z Marcelem Marceau jako jego asystent podczas tournee po Stanach Zjednoczonych, uczy również samodzielnie sztuki mimu we Francji, Niemczech i we Włoszech. W roku 1998 wspólnie z Violaine Clanet założyli teatr La Compagnie de Monsieur et Madame O.

AnLo Piquet, aktorka, ma doświadczenie w aktorstwie dramatycznym, na które składają się występy w przedstawieniach "La Poursuite du Vent", "L'Oracle d'Habaquq", "Tohu-Bohu" prezentowanych we Francji, Szwajcarii, Belgii, Niemczech, Kanadzie i na Węgrzech. Jej warsztat sceniczny obejmuje również klaunadę, śpiew, muzykę oraz różne formy tańca. W roku 2004 ukończyła Internationale de Mimodrame de Paris Marcel Marceau. AnLo pracowała także w radio, telewizji, dubbingu oraz jako modelka. Prowadzi również warsztaty z teatru gestu, pisze i reżyseruje własne sztuki. W roku 2005 przyłączyła się do La Compagnie de Monsieur et Madame O występując z nim na Ukrainie, w Izraelu, Hiszpanii, we Włoszech i w Turcji.

20 sierpnia
"Marelle" Moveo Teatro (Hiszpania)

"Marelle" jest opowieścią wymyśloną przez zespół, opowieścią, która powstała jako rezultat poszukiwania form ruchowych zdolnych wyrazić jej temat: strach i pragnienie, pamięć i niezrozumienie. Jest suitą złożoną ze scen i obrazów odzwierciedlających sny, marzenia i wspomnienia kobiety zawieszonej pomiędzy ziemią a niebem. W opowieści tej w pewnych momentach zespół posługuje się również kolażem francuskich i angielskich tekstów. Zespół opowiada tę piękną historię żonglując pomiędzy tragizmem, absurdem i komizmem, z których składają się na nasze ludzkie dramaty.
"Marelle" była pokazywana w teatrze La Bobila w Barcelonie w roku 2005 w ramach przeglądu Mostra d'Arts gestuals i del Moviment in Esparreguera, na Festiwalu w Poble Nou w Barcelonie oraz Walencji i Gironie w roku 2006.
"Marelle" to opowieść o miłości, nadziei i kłamstwach. Historia kobiety na krawędzi, historia ostatniej nocy poprzedzającej decyzji, która zmieni całe jej życie. Scenariusz, reżyseria, występują: Sophie Kasser, Stéphane Levy i Olivier Decriaud.

Moveo Teatro - reprezentujący Hiszpanię międzynarodowy zespół Moveo Teatro z siedzibą w Barcelonie założony został przez trzech byłych członków słynnego Théâtre de l'Ange Fou (Teatru Szalonego Anioła), czyli Sophie Kasser, Stéphane Levy i Olivier Decriaud. Cała trójka studiowała i pracowała razem wiele lat, występując w Anglii, Szkocji, we Włoszech, w Belgii, Francji, Izraelu i w Hiszpanii. Głównym celem, jaki stawia sobie zespół jest tworzenie przedstawień, w których zasadniczym środkiem wyrazu jest ludzkie ciało. Wychodząc od tego podstawowego instrumentu poetyckich przedstawień zespół posiłkuje się również tekstem muzyką i scenografią.

20 sierpnia
"Only you..." Teatr Formy (Polska)

"Only you" - akcja rozpoczyna się na początku lat trzydziestych w Polsce i dzieje się bez mała na przestrzeni 60 lat. Niektóre z pośród ukazanych w tej historii zdarzeń... to zamglony sen, który powrócił do mnie z dzieciństwa. To opowieść o miłości trudnej, czasem absurdalnej, ale możliwej.
Spektakl ten dedykuję mojemu Ojcu
Józef Markocki

Reżyseria, scenografia i opracowanie muzyczne: Józef Markocki, obsada: Ewelina Ciszewska, Józef Markocki, Grzegorz Szymczyk, scenografia: Ewelina Ciszewska, projekt i wykonanie lalki: Bronisław Trytko, muzyka: "Cztery pory roku" A. Vivaldi

Teatr Formy - istnieje od 1996 roku, wcześniej funkcjonował pod nazwą Współczesny Teatr Pantomimy, założony i prowadzony przez Józefa Markockiego, który wyrósł z Wrocławskiego Teatru Pantomimy, szkoły i tradycji polskiego mimu zbiorowego, jaką stworzył Henryk Tomaszewski. Zespół łącząc w swych spektaklach elementy pantomimy, tańca klasycznego i współczesnego, a także techniki właściwe dla teatru dramatycznego, wypracował swój indywidualny styl i własne środki wyrazu artystycznego. Zespół ma w swoim repertuarze kilka spektakli: "Alternacje przestrzeni" (1996), "Uroczysko" (1998), "Misterium Chleba i Kamienia" (1999), "Homo Sensibilis" (1999), "Walka Postu z Karnawałem" (2000), "Only you" (2001), "Babel" (2001), "Głód" (2002), "Ulica krokodyli" (2003), "Kreisau 412" (2005). Twórcy Teatru Formy wierzą, że egalitaryzm wpisany w sztukę pantomimy pozwala im przekraczać granice kulturowe i językowe.

Józef Markocki - dyrektor artystyczny Teatru Formy, aktor, pedagog, reżyser, absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej na wydziale aktorskim. Ukończył Państwową Szkołę Muzyczną. Pracował we Wrocławskim Teatrze Pantomimy Henryka Tomaszewskiego. Wykładowca z zakresu Pantomimy i Maski w Wyższej Szkole Teatralnej na wydziale lalkarskim oraz na wydziale Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego. W roku 2002 r. otrzymał Złotą Iglicę - nagrodę przyznawanej przez wrocławską, publiczność. Założyciel i aktor Współczesnego Teatru Pantomimy, obecnie Teatru Formy. Wykładowca z zakresu Art Corporel przy Instytut Für Kulturell Infrastruktur Sachsen Görlitz oraz Technische Universität Dresden. Prowadzi staże i warsztaty pantomimiczne w kraju i za granicą.

22 sierpnia
"Bertrand's Toys" Black Sky White Theatre (Rosja)

"Bertrand's Toys" ("Zabawki Bertranda") - żaden tekst nie stoi za tym przedstawieniem może poza najkrótszym zdaniem: "Ten świat nie jest tym, czym się wydaje". O czym więc jest to przedstawienie? Jeśli to sen, nigdy się z niego nie obudzisz. Jeśli to rzeczywistość, to gdzie są drzwi prowadzące poza ten świat? Ziemia jest wystarczająco duża by uniknąć niebezpieczeństwa, przed którym uciekasz, ale wszystko się zmienia po spotkaniu z sierżantem Bertrandem. Wszechświat maleje do takich rozmiarów, że patrząc przed siebie nie widzisz nic poza własnymi plecami. I dla zrównoważenia tego niebywałego kurczenia się świata zewnętrznego, świat wewnętrzny z przytulnego nocnego kina wyświetlającego miłe sny zmienia się w niemożliwy do opanowania chaos. Świat rozpada się nieodwracalnie na dwie części, nad którymi nie masz władzy, dla których jesteś tylko granicą uniemożliwiającą im połączenie się w jedno. Czy to prawda, że nigdy wcześniej nie spotkałeś Bertranda? A kto zsyłał ci sny? Kto wydobył na powierzchnię twojej świadomości myśli, których samo wspomnienie budzi strach, niesmak i obrzydzenie. Przecież twoja dusza wyczuwająca pustkę pod powierzchnią wszystkiego nie zmieniła się, zawsze taka była.

Scenariusz, reżyseria Dimitri Ariupin, muzyka: Alexander Kopeikin, Biota, Art Zoyd, Alfred 23 Harth, Coil, występują: Marcella Soltan, Dimitri Aryupin jun, Andrej Olejnikov.

Black Sky White Theatre - trzon grupy stanowią Dimitri Ariupin oraz Marcella Soltan, którzy stworzyli i nadal tworzą specjalną technikę gry sytuującą się pomiędzy realizmem a iluzją. Ich przedstawienia są bliższe marzeniom sennych niż zdarzeniom z prawdziwego życia. Przedstawienia reżyserowane przez Dimitria Ariupina mają w sobie zawsze coś magicznego: grafika komputerowa odtwarzająca ruchy ciała aktora, podkład muzyczny łączący style od muzyki elektronicznej do kabaretu i motywów etnicznej oraz oszałamiające oświetlenie tworzą efekt czegoś nierealnego - świat wielkiej iluzji, a jednocześnie świat, który odczuwamy jako bardzo bliski i prawdziwy. Trudno określić gatunek widowisk tego teatru, być może styl zespołu najbliższy jest nowoczesnej choreografii w jej najbardziej nonkonformistycznej formie. Ich przedstawienia trwają zazwyczaj około godziny. Nie opowiadają żadnej historii, nie ujawniają żadnej akcji, nie dzieją się w żadnym wyraźnie określonym miejscu i czasie. Odzwierciedlają raczej rzeczywistość poprzez widzenia senne, które powstają na granicy tego, co realne i nierealne i które wchodzą w interakcję z widzem poprzez jego własną intuicję lub nieświadome odczuwanie. Tak jak w "lustrze absolutnym" każdy człowiek może ujrzeć w ich przedstawieniu swój własny wewnętrzny świat oraz swoje własne przeznaczenie. Teatr Black Sky White jest chyba najbardziej adekwatnym ucieleśnieniem koncepcji "teatru okrucieństwa" Antonina Artauda, ale jest równie okrutny jak okrutne może być tylko lustro.




foto: Black Sky White
publikacja: za zgodą: 6. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu
© stronę tańca przygotowuje: wolna strefa
kontakt: wolnastrefa@poczta.onet.pl


główna     serwis tańca     powrót do: fabryka tańca     powrót do: 6. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu



odkryć strony od 20.10.2000

wolna strefa - serwis tańca: taniec współczesny, taniec nowoczesny, modern dance, festiwale tańca, teatry tańca, warsztaty tańca współczesnego

© wolf
wszystkie prawa zatrzeżone