fabryka tańca: produkcje teatralne i patronaty prasowe wolnej strefy


6. Międzynarodowy Festiwal
Sztuki Mimu
patronat prasowy wolnej strefy (Warszawa, 2006)

6. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu
Termin premiery: 18-28 sierpnia
Teatr Na Woli, Warszawa

6. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu - spektakle i sylwetki artystów
(24-28 sierpnia)

24 sierpnia
"Reflection" Tanya Khabarova/Derevo (Rosja)

"Reflection" - Przypowieść inspirowana symbolicznymi obrazami stworzenia świata Gdzieś pomiędzy światłem a ciemnością istnieje sekretna przestrzeń, znana tylko stwórcy... Gdzie już pierwsze poruszenia życia rodzą pasję przekraczania wszystkich poziomów ludzkiego istnienia... Gdzie iluzje zmieniają się w znaczenia, zwykłe jabłko jest wypełnione bólem i słodyczą, gdzie mieszkają wszystkie stworzenia, których dusze nie zaznają ukojenia... Gdzie walka burzy harmonijną równowagę świata i zmienia ją w trudny do rozplątania węzeł, który ostatecznie rozpryskuje się w miliardy oddzielnych cząstek a krzyki wypędzonych zamierają zduszone jarzmem bezdechu... Gdzie nie ma ucieczki z pustki ułomności, a wewnętrzny ptak snów nie zrywa się do lotu... Ale gdzie w genialnej prostocie natury panuje niezrównany spokój i radość, gdzie aspiracje całej ludzkości wyraża jedna i tylko jedna pieśń - tajemna pieśń miłości.

"To przedstawienie dedykuję niebu i moim nauczycielom" Tanya Khabarova

Tanya Khabarova urodzona w obwodzie Leningradzkim studiowała muzykę w konserwatorium w Vyborgu w klasie skrzypiec, ale szybko zdała sobie sprawę, że bycie nauczycielką muzyki nie jest jej powołaniem. W roku 1987 rozpoczęła studia w eksperymentalnej klasie artystycznej Antona Adasinsky'ego w Sank-Petersburskim Pałacu Młodzieży, a już rok później została współzałożycielką prowadzonego później przez niego Teatru Derevo. Grając we wszystkich przedstawieniach Dereva Tanya Khabarova występowała w Austrii, Anglii, Brazylii, Chinach, Czechach, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Izraelu, Korei, Meksyku, Niemczech, Polsce, Portugalii, Rosji, Szkocji, Stanach Zjednoczonych, Słowenii, Szwajcarii, Szwecji, Węgrzech, Włoszech. Tanya Khabarova planuje dalsze poszukiwania artystyczne w obrębie projektu "Ikonograficznego i mitycznego teatru jako rytuału".

26 sierpnia
"Dybbuk" Teatr Novogo Fronta (Czechy)

"Dybbuk" to swobodna impresja na temat wywiedzionego z tradycji żydowskiej dramatu "Dybuk" Szymona Anskiego. Dybuk to duch zmarłego wstępujący w ciało osoby żyjącej, która od tego momentu staje się jego medium.

"Północ. O tej godzinie człowiek powinien być gotów zejść w najgłębsze głębie swojego jestestwa. A jeśli zejdzie dostatecznie szybko, jeśli zejdzie dostatecznie głęboko, zobaczy ruiny Świątyni Jerozolimskiej wołające do Boga i modlące się za umarłych".
Ellie Wiesel

Reżyseria: Teatr Novogo Fronta, występuje: Irina Andreeva.

Teatr Novogo Fronta został założony w Rosji, w Sankt Petersburgu w 1993 roku. Zaczynał od eksperymentów badających relacje między ciałem aktora - jedynym materiałem i zarazem narzędziem, jakim dysponuje - a przestrzenią artystycznego działania. Inaurgracyjne przedstawienie "Vremja Durak" ("Czas głupca", 1994) było pokazywane w czasie ich pierwszego europejskiego tournée, tematem spektaklu był lęk przed tym, co może Rosji przynieść przyszłość. Po tym tournée, Teatr Novogo Fronta osiedlił się w czeskiej Pradze. W zespole w różnych okresach występowali artyści z Czech, Japonii, Rosji, Kanady, Włoch, Słowacji, Niemiec, Francji, Togo i Polski. Teatr Novogo Fronta ma w swoim dorobku jedenaście przedstawień: "Glazami Volka" ("Oczami wilka", 1995), "Fabrika Liudi" ("Fabryka ludzi", 1996) a także "Svincovij Tuman" ("Ołowiana mgła", 1997) "Who Is Looking Here" ("Kto tu zagląda", 1995), "The Primary symptoms of Name Loss" ("Podstawowe symptomy utraty imienia", 1999), "Vagabond Adam Kadmon" (2000), "Petrouchka"(2002), "Dias de Las Noches" ("Dni nocy", 2003), "Phantomysteria"(2004), "Hamlet or Not to Be" (2005), "Dybbuk" (2006).

Twórczość Teatru Novogo Fronta jest imponująco różnorodna pod każdym względem od przedstawień kameralnych po rozbudowane inscenizacje, od prezentacji plenerowych i improwizowanego teatru ulicznego po precyzyjnie wyreżyserowane sztuki prezentowane na klasycznych scenach teatralnych. Ich przedstawienia oscylują pomiędzy sztuką cyrkową a tańcem współczesnym, wpisując się tym samym w to, co nazywamy physical theatre. Krytycy opisują ich pracę jako "gorzki groteskowy taniec", porównując niektóre ich działania ruchowe do japońskiego teatru tańca butoh. Przedstawienia Teatru Novogo Fronta są zbudowane z obrazów, których sens waha się pomiędzy mistycyzmem a myśleniem abstrakcyjnym. Napięcie dramatyczne często wywołane jest śmiesznością ludzkiej tragedii. Od chwili powstania Teatr Novogo Fronta zagrał dziesiątki spektakli w Czechach, Niemczech, Polsce, Szwajcarii, Holandii, Belgii, Francji, Austrii, Rosji na Węgrzech, Słowacji, w Słowenii i Anglii, gościł na festiwalach w Szkocji, na Węgrzech, w Bośni, na Łotwie i w Danii.

28 sierpnia
"Pokatukha" Teatr Licedei (Rosja)

"Pokatukha" to program składający się z najlepszych fragmentów spektakli z różnych okresów. Aktorzy, a zarazem klauni i mimowie, są tu współczesnymi błaznami. Jest ich dwanaścioro na scenie, żeby nam podarować chwilę śmiechu, szaleństwa, uniesienia... Ci, którzy pamiętają Licedei sprzed 12 lat, odnajdą z przyjemnością w "Pokatukha" kultowe, słynne numery Victora, Anvara, Roberta i Anny - ale ucieszą ich na pewno też te przyniesione przez młodych członków grupy, których siłą jest młodzieńcza twórcza wyobraźnia.

Teatr Licedei jest pierwszym i jedynym w Rosji klaunowsko-mimicznym teatrem, który pozostaje w kręgu klaunady jako gatunku. Zespół został założony w roku 1968 w Leningradzie przez Slavę Polunina. Niektórzy jego współzałożyciele nadal pracują w Licedei. Wielką zasługą weteranów grupy Licedei jest zrozumienie w odpowiedniej chwili, że zespół potrzebuje zastrzyku świeżej krwi. W tej chwili trzon grupy stanowią absolwenci warsztatów z 1984 r. W ciągu ostatnich dziesięciu lat teatr występował nie tylko w Rosji i krajach dawnego ZSRR ale również w Stanach Zjednoczonych, Kolumbii, Brazylii, Hongkongu, Chinach, Wietnamie, Niemczech, Francji, Hiszpanii, Anglii, Holandii, Danii, Austrii, Japonii, Nowej Zelandii, na Kubie i Węgrzech, Szwajcarii, Czechach, Polsce, Bułgarii, Finlandii, Izraelu, Kanadzie i Luksemburgu.

Wyjątkowość milczącej klaunady, jaką uprawia Licedei leży w jej uniwersalności: jest zrozumiała zarówno dla dorosłych jak i dla dzieci. Nie jest podobna do cyrku w potocznym rozumieniu, sytuuje się na granicy tradycyjnej klaunady, teatru rewiowego i tragifarsy. Krytycy nazywają ją klaunadą poetycką. Nie ma słów - zamiast nich plastyka ruchu i wyrazista mimika, muzyka i ekspresja ciała. Śmiech i łzy, radość i smutek Teatru Licedei przemawiają do każdego, w każdym miejscu na ziemi. Licedei jest dziś jednym z najlepszych na świecie teatrów klaunady.




foto: Teatr Novogo Fronta
publikacja: za zgodą: 6. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu
© stronę tańca przygotowuje: wolna strefa
kontakt: wolnastrefa@poczta.onet.pl


główna     serwis tańca     powrót do: fabryka tańca     powrót do: 6. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu



odkryć strony od 20.10.2000

wolna strefa - serwis tańca: taniec współczesny, taniec nowoczesny, modern dance, festiwale tańca, teatry tańca, warsztaty tańca współczesnego

© wolf
wszystkie prawa zatrzeżone