główna     serwis tańca     Dada von Bzdulow

Dada von Bzdulow - aktualny repertuar




Magnolia

premiera 28 sierpnia 2002, Klub Żak, Gdańsk
reżyseria: Leszek Bzdyl
choreografia: Katarzyna Chmielewska oraz Leszek Bzdyl
postaci: Katarzyna Chmielewska w roli Katarzyny Chmielewskiej
Leszek Bzdyl w roli Leszka Bzdyla
muzyka: Mikołaj Trzaska, kostiumy: Katarzyna Piątek
światło: Michał Kołodziej, fotografie: Joanna Zastróżna
produkcja: Klub Żak - Gdańsk, wolna strefa - Warszawa
czas spektaklu: 50 minut


Wyobraźmy sobie kraj w środkowej Europie. Klimat jest tam zmienny. Niekiedy mrozy, niekiedy nieludzkie upały. Wszyscy w tym kraju żyją tak, jakby czekali na coś innego niż akurat jest. Człowiek w tym kraju chciałby zachować spokój ducha, ale albo mu za gorąco, albo za zimno. Albo moczy go deszcz, albo słońce rozmiękcza mózg. I nie ma się co dziwić, że ten człowiek ze środkowej Europy stale wymyśla sobie swoje życie na nowo. I wyobraźmy sobie, że w tym kraju, w środkowej Europie, nie wiadomo dlaczego, rośnie sobie z rzadka Magnolia.
Przychodzi miesiąc maj i nagle z gałęzi tego drzewa wyskakują wielkie kwiaty. Zawsze widok tych kwiatów jest niespodzianką dla człowieka z kraju w środkowej Europie. Idzie sobie taki środkowoeuropejski człowiek ulicą, grzany pierwszymi promieniami upalnej wiosny, a tu przed nim Cud!!! Wielkie kwiaty na gołych gałęziach!!!
Zachwyt. Mięknie mu wszystko w duszy. Gotowy jest kochać i trwać w miłości, troszczyć się o miłość... Nie ma co dodawać, że życie wydaje mu się nagle piękne. Wszystko naraz jest jakieś stabilniejsze, jakieś pełniejsze. Chce mu się żyć tylko tu i teraz, w kraju gdzie kwitnie magnolia!!! Powiedzmy, za dwa dni, mija człowiekowi entuzjazm. Idzie więc tam, gdzie zdarzył się Cud. Ale... W tym kraju środkowej Europy, ubiegłej nocy, nie wiadomo dlaczego, temperatura spadła poniżej zera... Dochodzi więc człowiek z nadzieją w sercu tam, gdzie zdarzył się Cud, ale tam już tylko gołe gałęzie i jakieś marne resztki, marne i zwiędłe. To bardzo smutna historia.




W błogosławionym nawiasie

premiera: 26 listopada 2001, Klub Żak - Gdańsk
choreografia i taniec: Magdalena Reiter
scenografia: Michał Kołodziej
kostium: Katarzyna Piątek
opracowanie muzyczne: Marcin Dymiter
czas: 20 minut



"Solowy taniec Magdaleny Reiter, to druga samodzielna praca choreografia młodej tancerki. Inspiracją dla niej jest opowiadanie George'a Pereca - Człowiek, który śpi. Początkowo bardzo statyczny układ zmienia się w spacer ulicami, pociemniałymi od ludzkiego mrowia lub pustymi w sierpniowe niedziele. Tancerka bada ślady, odgłosy, materię życia, sama będąc jakby osobno, obok, dosłownie "w błogosławionym nawiasie". Na scenie niby nic się nie wydarza, lecz to, co się dzieje wokół, zostało zarejestrowane w ruchach tancerki jak na taśmie magnetofonowej czy kliszy filmowej."
Anna Malcer, Dziennik Bałtycki, 28.11.2001




so beautiful

premiera: 26 listopada 2001, Klub Żak - Gdańsk
choreografia i taniec: Katarzyna Chmielewska
kostium: Katarzyna Piątek
opracowanie muzyczne: Rafał Kowal
opieka artystyczna: Leszek Bzdyl
czas: 15 minut


W swojej najnowszej choreografii Katarzyna Chmielewska próbuje dotknąć kategorii piękna - tego, co przez nie rozumiemy. Spojrzeć na piękno, również to "masowe", pokryte blichtrem, zafałszowane, stwarzające pewne przeciążenie estetyczne, którego wszyscy doświadczamy. Posługując się stereotypami dotyczącymi piękna, usiłuje przemycić prawdę o nim. Pokazać piękno jako kategorię indywidualną. Czy piękno to coś, co nosimy w sobie, czy przychodzi do nas z zewnątrz ? Co sprawia, że coś co dla jednych jest piękne, dla innych jest nieatrakcyjne ? I jeszcze jedno pytanie: czy życie może być piękne?

"Łączy kobiecość, liryzm i zwyczajne piękno. To powrót do człowieka i jego i jego emocji"
Krzysztof Górski, Gazeta Wyborcza - Trójmiasto, 28 listopada 2001




Drop Dead Gorgeous

premiera: 5 października 2001, Arfnolfini - Bristol (Wielka Brytania)
koprodukcja Vincent Dance Theatre (Wielka Brytania) i Dada von Bzdulow
reżyseria: Charlotte Vincent
muzyka: John Avery
scenografia: Richard Lowdon
reżyseria świateł: Jim Harrison
wykreowali i występują:
Leszek Bzdyl
TC Howard
Patrycja Kujawska
Aurora Lubos
Peter Shenton
Charlotte Vincent
czas : 80 minut



Wyobraź sobie, że stoisz przed ścianą oblepioną fotografiami twojego nie przeżytego życia, w kraju rozdartym wojną. Do kogo byś się zwrócił? Rzucony między obcych, w miejsce, gdzie wiele jest zabronione, a nic nie jest trwałe, jakich działań byś się podjął? Gdzie byś znalazł coś, w co chciałbyś uwierzyć?
Akcja Drop Dead Gorgeous rozgrywa się w niebezpiecznym, chropowatym i niestałym krajobrazie pełnym kurzu i kamieni. Podczas realizacji spektaklu w Polsce i Anglii latem 2001, kiedy zajęci byliśmy inscenizowaniem naszych własnych wielokrotnych śmierci, czas zastygł na dzień, a dramatyczne wydarzenia w Ameryce zawładnęły naszą wyobraźnią. 11 września 2001 roku - dzień, w którym zatrzymała się Ziemia.

Nasza eksploracja "obalenia człowieka" (jak opisana przez Primo Levi w "IF THIS A MAN"), zgłębiona w procesie kreacji i historycznie umiejscowiona w czasie, znalazła się nagle w cieniu wydarzeń. Przygniecieni nadchodzącym zagrożeniem wojną, wspólnie dzieliliśmy moment w czasie, którego nigdy nie będziemy w stanie zapomnieć. Nasze wysiłki skomentowania zaistniałej sytuacji wydawały się skromne, niebezpieczne, wręcz niesmaczne. Gdzie jest granica? Jak mieć do powiedzenia coś, co nie byłoby przesadzone, sentymentalne, czy też melodramatyczne, a co stałoby w zgodzie z naszymi myślami, uczuciami i osobistym doświadczeniem? Jak nawiązywać do śmierci i destrukcji, z którymi żyjemy, bez "reprodukowania" obrazów, które nie powinny być oglądane?

W tragedii greckiej najtrudniejsze momenty są zawsze niewidoczne, poza sceną. Tak więc, co pokazywać? Co schować za murem? Tak jak nasza umiejętność gry w aktualnej atmosferze staje się coraz bardziej obciążona znaczeniem, tak przedstawienie coraz bardziej ryzykowne - niebezpieczne fizycznie i wprowadzające zamieszanie emocjonalne. Jak przetłumaczyć informację? Jak zachować humor i znaleźć coś, w co można wierzyć w tym fragmentarycznym i trudnym momencie w historii?




Dialogus in conventione

premiera: 4 lipca 2001, Teatr Mały, Warszawa
premiera gdańska: 13 lipca 2001, Teatr Wybrzeże, Gdańsk
pomysł: Katarzyna Chmielewska
scenografia: Tomasz Krupiński
muzyka: Wojciech Mazolewski
kostiumy: Katarzyna Piątek
wykreowali i występują:
Katarzyna Chmielewska
Magdalena Reiter
Leszek Bzdyl



Dialogus in conventione jest dwudziestą drugą premierą Teatru Dada von Bzdülöw i zarazem, w historii zespołu, jedną z najbliższych językowi tańca. Kształt i rytm przedstawienia zmuszają widza do prowadzenia z wykonawcami tytułowego dialogu. Dialogu z ich cielesnością i intymnością. Prowokacyjna cisza i wyrazista muzyka - podkreślając indywidualny ruch tancerzy - koncentrują uwagę na emocjonalności postaci. Trzecim, równie istotnym, jak taniec i muzyka elementem zdarzenia jest scenografia. Niezmienna w swoim układzie determinuje znaczenia a jednocześnie pozostaje bierna wobec działań postaci. Jak zawsze w propozycjach Teatru Dada, tak i tym razem, jest to przedstawienie otwarte na wielorakie interpretacje, na dialog "poza konwencją".

"W najnowszym spektaklu Dialogus in conventione Teatr Dada von Bzdülöw pokazuje nam taniec poruszający stopniem swej intymności - ruch bardziej wewnętrzny, niż ujawniający się naocznie, głęboko ukryty jak puls gdzieś pod skórą tancerzy. Spektakl budują mężczyzna i dwie kobiety (Leszek Bzdyl, Magdalena Reiter i Katarzyna Chmielewska) oraz dwie podstawowe siły - przyciągania i odpychania. (...) Podpatrujemy postaci (czy można je jeszcze nazwać ludźmi?), którym udało się oczyścić z umysłu - ciałami ich kierują jedynie pragnienia, czy impulsy wypływające z najgłębszych tkanek. Najsilniejszym motorem jest tutaj pragnienie cielesnego połączenia".
Krzysztof Górski,"Powrót do prapoczątku", Gazeta Morska, 17.07.20001




Pokój do wynajęcia

autor: Dariusz Bazaczek
premiera:14 stycznia 2001, Czarna Sala Teatru Wybrzeże, Gdańsk
reżyseria: Leszek Bzdyl
muzyka: Wojciech Mazolewski
scenografia: Dariusz Bazaczek
kostiumy: Katarzyna Piątek
światła: Michał Kołodziej

postaci:
Luzanna: Patrycja Kujawska
Eutanazjusz: Leszek Bzdyl
Szczur: Wojciech Mazolewski



"Kultowy teatr Leszka Bzdyla, Dada von Bzdülöw ma już osiem lat. Grupa kojarzona przede wszystkim z teatrem ekspresji i pojmowanym na rozmaite sposoby ruchem , tym razem zaskakuje. (... ) Myślę o pierwszej odsłonie - Pokoju do wynajęcia, który specjalnie dla Dady napisał nie kwestionowany trójmiejski mistrz przewrotnego humoru, Dariusz Bazaczek. Tutaj już nie "tylko" ruch jest przekaźnikiem, ale słowo w tradycyjnie skrzącym się, ironicznym, absurdalnym dowcipem tekście Bazaczka. Oto młoda Luzanna przyjmuje do swego pokoju lokatora Eutanazjusza - niedoszłego "poetę czy też malarza". Wśród sennych wizji i żartobliwych sytuacji rodem z kabaretu rodzi się uczucie. Wyczyszczony z mebli pokój staje się świetnym tłem do opowieści o dwojgu "ludzi z nikąd", których życie jest podobnie "nieumeblowane"; trochę puste, samotne".
Bratumiła Pawłowska, "Poszukujący ośmiolatek", Życie na fali 21.02.2001



główna     serwis tańca     Dada von Bzdulow